غزل

د بهار د گلو عمر مدام نه وي

عندليب غوندې به پاتې په اهاړ شې

په ولاړ ولاړ دې ځان ورپسې ورک کړ

چرې نه وي چې د ترکو په وی لاړ شې

که ليلی غواړې رحمانه! بايده دا دي

چې مجنون غوندې ساکن د کوه و کاړ شې