نظم
د عمر سودا
Abdul Bari Jahaniځوانيمرګي ځوانۍ څه وې
سپيني ږيري مخ دي تور سه
مرور يم تر قيامته
ځه كلونه دي په ګور سه
ځـــوانۍ چــــيري مي كـړې وركه
چېري ولاړې ښـــكلي نجوني
چي ښايســـــتې ونې يې ګــــورم
رانه لـــــيري ځـــــغلي نجـــــــوني
خـــــدايه نــــــــغده مـــي راوړې
پــــــور تــــه نــــه يــــــمه راغــــلى
پنـــــځه ورځـــــي مي زلـــــمى كه
ژوند مــــــي ټـــوله دربخــــــښلى
چــــي بـــــيا زه يم بـــــيا يــاران وي
بيا ســــــبزه وي بيا ګــــلان وي
چــــي بيا مى وي بيا مســـــتان وي
د شـــــــــــــــــرابو رود روان وي
پيالې ســــر پر ســــر تشـــــــېږي
ښاخــــــلې بنــــد پر بند ماتـــــېږي
وينــــــي وار په وار تـــــــودېږي
مـــــرګ او ژوند دواړه هــــېريږي
شـــــرنګ ســـــي پـورته له ربابه
لــــمبه خـــــــــېژي له دريــــــابه
شــــــيخ توبه كــــي له كـــــتابه
پرهــــــېز مات كـــــي له شـــرابه
لــــــه پايــــكوبه د يـــــــارانو
شـــــــپې ســــــي اور د رقـــــــــيبانو
ورځـــــــي تــــــــوري د شـــــيخانو
ژونــــــــد اغــــــزي د غلــــــيمانو
يـــــو د بل په ستـــرګـــــو پايو
زه او يار مـــــــــي لاس تر غــــــاړه
يو په بل كـــــــــي ســــره ورك سو
په يـــــوه هســـــتي كـــــــي دواړه
هــــــــــم ډكـــــېږي هم تشېږي
صــــــُراحي او ګــــــــــيلاسونه
له مســــــــتانو نســــــــكورېږي
د ســـــــرو مُـــــلو ډك جـــــامونه
نازولې ســــــــاقي ګـــــــــــرځي
لـــــــكه څــــانګه د ګـــــــــــلونو
چي خــــــــمار مســــتي يې څاڅي
له سرو ســـــــــترګو له لاســــونو
خدايه سپـــــين وېښته مي واخله
په رګــــــــــو مي كــــــړه اورونه
بس پنــــــــــځه شپې مي زلمى كه
نور در ونيـــــسه كـــــــــلونه
چي تـــــــوبه وي لـــــــه حـــــسابه
زه هــــغسي مســــــتي غواړم
چي پرهـــــېز وي له كـــــــتابه
زه هــــــــغه كـــــــلونه ژاړم
او كـــــــــه دا نه وي خــــــــــالقه
بې اجــــــــــله درنـــــــه ولاړم