د هغو چې په هجران شي سينه داغه

د هغو چې په هجران شي سينه داغه

نور يې څه دي له آرامه له فراغه

دغه ځای دی دبلبلو د توتيانو

د چمن له گلو بېرته اوسه زاغه

په شمام يې سر تر پايه معطر شوم

نن د يار د زلفو بوی راغی له باغه

تر قيامته به مخمور بې خوده اوسم

که يو گوټ را کا ساقي له دې اياغه

زه به ستا په درکې عمر واړه تېر کړم

دمجنون مې تل روزگار کېده له راغه

ستا په نور به زه رحمان صورت ستي کړم

که يې ووينم يوځل جبين چراغه