غزل

ډېرې خولې زما په ياد شکر خورې شوې

Rahman Baba

ډېرې خولې زما په ياد شکر خورې شوې

بيا زمونږ په زمانه خاورې ايرې شوې

د چندڼو ونې وسولېدې لاړې

هزار څانگې د شمشادو په ارې شوې

په هغو ځمکو چې روغې وې ماڼيه

د ايام په گردشونو اديرې شوې

په دنيا کې چې بنياد د اشنايۍ کا

دهجران تورې هغو لره تېرې شوې

دا فلک چې خدای پيدا کړ دا يې خوی دی

چې و چاته دعا چاته شېرې شوې

خپل قسمت په سړي کاندي هر چې کاندي

دچا بخره خاموشي د چا ناري شوې

د دنيا دمحلونو خښتې واړه

و رحمان ته د سرونو منارې شوې