گدا په غره کې

و يو غر چې کان دغم او د اندوه و

تر گياهه غم اندوه په کې انبوه و

په اسمان پورې يې ځان محض په څنگ مېښ

هر زمان يې په سينه د مزکې سنگ مېښ

تل يې کاڼي په ښېښه ويشته د ښهر

لگاوه يې تېغ په حلق دماه (و) مهر

چې يې تل له ساکنانو سره جنگ و

هر ساعت يې لگولی لاس په سنگ و

زنده سر په مرگ حال پکې ژوندی و

هر خندی پکې د زرکې مړ خندی و

هره شمع لکه گور د بدکارانو

وه برپوره په لړمو په مارانو

چې يې ډېره خلقه په تېغ کشته وه

له کشته وو گردا گرد دده پشته وه

چې تړلې يې ومرگ ته وه ملا کلکه

همېشه يې وه له کاڼو لمن ډکه

په بهار کې چې سېلاب ځنې گلگون ته

دا دده مظلومانو ځيگر خون ته

په دا هسې (يو) لوی غره کې گدا پرېووت

د گدا په خوله کې لاړ تکيه خدای پرېووت

چې به ده له جدايۍ د يار ژړا کړه

غره به هم له ده سره په زار ژړا کړه

چې به نارې کړې گدا په دله تنگ

ته به غرېو له هره سنگه سل فرسنگ

چې به ولړزېده غره دده له کړيکې

نړېدې به يې له سره لويې تيږې

چې به وژړل گدا په خپلو وينو

ځای په ځای به شوې چينې جاري د وينو

د غره څوکې به له څېر مې چشمه سار شوې

لورا لور به يې لمنې لاله زار شوې

چې صادق په عاشقۍ کې ورمعلوم شه

سنگين زړه د روي غره ورباندې موم شه

په هر غم ور سره غر شريکېده

چې په عشق کې يې رښتينی وليده

گران کارونه له راستۍ پرې اسان شي

له سستۍ اسان کار په سړي گران شي

رښتيني که له درماند سره مله نشي

ملگري به يې له خضره په ښه نشي

د هر کار گره کشای راهنمای

رښتيني وه نور څه نه د دلربای

چې يې ډېر له وحشيانو قرار ونيو

پرورش يې د وحشي کوه سار ونيو

ورته رامې د سحرا هوسۍ همه شوې

په معنی کې شو دی شپون، دوی يې رمه شوې

هر طرف به ورته ودرېدې صف صف

فرشتې شانې مؤمنې هر طرف

په دې واړو کې يو ښه غوره غزال و

چې تر واړو نازنين صاحب جمال و

له نسيم يې دنافې جهان مشکين و

د ختن آهو تر ده پورې کمين و

په غمزو د شوخو سترگو بازي گرو

څړه نار شړه ښېوه څړه هنر و

په هغه باندې کېده د گدا مينه

کړو يې سود دشاه دمينې په دا مينه

هر ساعت به يې دده د ليدو رونيو

وليدو ته به يې تل پېڅونی څونيو

هم په دا چې يې چشمان دشاه په څېر دي

د هغې تورې بلا په څېر پېر پېر دي

له نافې يې راځي بوی د تورو زلفو

زياتوي مې جستجوی د (تورو) زلفو

هر نفس چې يې دخولې معطر راشي

له هغه نفسه بوی د دلبر راشي

که يې رنگ ته زمانه دی جستجوی

بس کا دا چې ځنې موم د يار بوی

دا دستور د هر مَين دی که له څلي

يوه نښه ديار مومي پورې نښلي