ګونګې جنون مې د پردۍ مینې په تور مه نیسه

زما په محراب کي بیګانه سجدي په  زور مه نیسه

ماته نصیب د میني قبر پیښور ټاکلی

زه قلند  ر یم راته لاری دلاهور مه نیسه

یوه ځوانې وه لکه ګل پر څانګه ورژیده

د پسرلې په هدیره کې راته کور مه نیسه

د لمر شغلې مې له وزره سره و اود لې

د خیال همای مې د تاریکو شپو به تور مه نیسه

لکه لښکر د پتنګانو بې فریاده سوځو

موږ د مجنون د سوو چیغو په پیغور مه نیسه

اوس که راځی د محتسب له سترګو پټه راځه

د دیدن لارې دبنګړو په شرنګ او شور مه نیسه

شپي د لیوانو د لښکرپه توره څو تیروې

د ما ر بچې دې ورته خپل لستو ڼی نور مه نیسه

په اشارو سره پوهیږو جا د وګر طبیبه

لاڅو هو ښیار یم پرهارونو ته می ا ور مه نیسه

د جهانې شپو ته لا خپل حبیب راغلی نه دې

درد ونه مه راویښوه ورته ټکور مه نیسه