يمه کاڼی ته راګوره چې اوبه شم

غوټۍ ګل شه چې د پاڼو رنګ دې زه شم

چې ستا اوښکې کړمه تورې ملغلرې

د رنجو ډبره يم زه به رانجه شم

جار نطر دې راته جام ډيوه ډيوه کړ

دغه جام به څښم چې زه د نور مارغه شم

يو دشپې ځلنده ستوری مې ريبار دی

ډېرې شپې به له سپوږمۍ سره ويده شم

اجازه ده چې جارو درنه غبار کړم

اجازه ده چې د سترګو دې باڼه شم

ښکلوم دې نه ،څه دومره ګستاخ نه يم

بس يوه خوږه مو سکابه دې په خوله شم

يو ملنګ د زمانې يمه کاروانه

خدای خبر دی چې پاچا ته ور په زړه شم