Contemporary · Ghazal and poem
Pir Mohammad Karwan
پیر محمد کاروان
A contemporary poet and short-story writer whose work creates powerful images of nature, homeland, war, love, and human feeling.
Life and work
Introduction
Pir Mohammad Karwan is a contemporary Pashto poet and short-story writer born in Khost in 1959. He migrated to Peshawar in 1990 and later returned to Kabul.
His poetry collections include La Mashama Tar Mashama, Chinar Khabare Kawi, Da Shaperai Warghawai, and Zarzari Wazare. His work is known for rich images of nature, homeland, war, and feeling.
A leading image-maker in contemporary Afghan Pashto poetry and one of its most widely read voices.
Sources
Biographical references
Recorded works
Poems
د شپې ماشوم شمه زه
کله چې لمر په کلي سر ووهي
دا ګناه مي وه چي تاته سپيلنی شوم
اوس مي په کاټووله ليوني شوم
سپرليه لږ خوراشه ستايادونه رانه هيرشول
زخمونه مې ډيروليدل ګلونه رانه هير شول
راشه يو وار راشه چې وختونه درنه ځار کړم
سپين سحر به تورې تورې شپې د انتظار کړم
په زړه مې ولې راورېږې څه باران خو نه يې
هسې مې درد راويښوې زما درمان خو نه يې
چې ورته خولې شوې داصيلو مرغلرو اوبه
خپلو خبرو ته دې ورکړې د سندرو اوبه
شاعران يو په نغمو يادوو خدای
ښکلي ګورو ، په لېمو يادوو خدای
ژوند مې د سپين ستوري په څېر خوښيږي
او، له سپوږمۍ مې لاس چاپېر خوښيږي
منم په هر څه کې احتياط منمه
خو يو په مينه کې افراط منمه
يمه کاڼی ته راګوره چې اوبه شم
غوټۍ ګل شه چې د پاڼو رنګ دې زه شم
ته معشوقه هم لرې!؟
ووايه نوم يې څه دی!؟
ښكليه څاروان مې شه كاروان به دې شم
له ځانه ستړى يمه ځان به دې شم
ته د چړو په ګوتو
زما د زړه په جېب کې څه لټوې؟
دلته په دي خاوروکي دستورو ډک أسمان ويده
دلته مو (ساهو) جانان دي دلته مو ((امان)) ويده
ساقی راشه سور اور مې به توبي ولګوه
مخمور یمه منګولي په پیالې ولګوه
د زاهد په کا ڼو ژوبل ، دسا قې په غیږ کې پروت وای
یا دسرو وینو یو خال وای ، دتندې په غیږ کې پروت وای
دمو دو تږی درته راغلم تا سخا ونه کړه
سا قې مستا نه هیڅ پیر زو دی په ګدا ونه کړه
تنده د د ید ن مې په لیمو لیمو کې ونغاړه
راشه دا د ژوند ما ښام په د وو ډ یووکې ونغاړه
د جنګونو په دوزخ کې، جنتي افغانان وسول
د باروتو سرولمبو کې،سپین د سولې مرغان وسول
کږې وږی چې په اغزو کې ویالې وبهیدې
دګل تصویر پسې رڼې آئېنې وبهیدې
مه وله ښیښه په کاڼو مه وله
دا پاکه کعبه په کاڼو مه وله
بدر نګه زمانه شوه ښکاري لال په غشوولي
دوروځو په پیو ند کې شینکی خال په غشو ولي
د څاڅكو په لېمو مې سمندر ليدلى دى
په ټولو آيينو كې مېدلبر ليدلى دى
اوښکه ته يې مينه ته يې کيف د موسېدو ته يې
ناڅاپهشېبه د سره ګلاب د غوړېدو ته يې
تږي ټول درپسې مړه ښکاري جانانه
په مرۍ کې دې اوبه ښکاري جانانه
خلک پهمينه باندې نه پوهيږي
ګرانهکاروانهپهزړګي باندې ټينګ لاس ونيسه
اننګي يې دومره سره په څه سبب دي؟
عجيبه دهجنتونه په غضب دي
ښكليه څاروان مې شهكاروان به دې شم
له ځانه ستړى يمه ځان بهدې شم
سلام سلام ګرانه کاروانه سلام
وایه چې هېر دې یم کنه ملګریه؟ !
غر له غر د سر ه نښتی
جنګوي تندي د کاڼو
مینه مې ومنه په مینه مینه
ستا پر کرکڼه پر مماڼه سلام
ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې
پرسردې تاو ود هراتۍ تورد لونګې، د کندهار زلیمه *
یو شاعر وژنمه یو قتل کوم
ورځم د ژوند د جریدې پر سپینې ټنډې باندې
راځه دواړه د ښکلا پر سفر ووځو
له خپل کلي نه به لرې ولاړ شو
د شهید آشنا دسمال مې
ملا وستنی دی له ملانه
نه ملنګ پسې خپه يم،نه پاچا پسې خپه يم
زه يې نوم اخيستی نه شم ،داسې چاپسې خپه يم
ولې راته وایې چې لږ وار کوه وار څه معنی
کار د مینې کار دی له دې کار نه انکار څه معنی
نيمه شپه ده شومه دم دی
شاوخواويده عالم دی
چې پروچووچوللمو
درحمت راښکې باران شي
زرزري پڼې په پښو
د سپوږمۍ د پلوشو
رنګ و خوشبو په اوښکو سرو د زړه ګلاب لري
دمرغلرې قدر هاله وي چې اب لري
په غبارونو لارې ډکې دي چې تاووینم
دپردې شاته راښکاره شه چې رڼا ووینم
لمونځ مې یې کافربه شمه څنگه دې قضا کړم
راشه چې د خپل زړه په خلوت کې دې، ادا کړم
ګرځم په جومات پسې مندر په مخه راشي
لمونځ د قضا شوي مازدیګر په مخه راشي
دژوند په توره شپه کې تکه شنه رڼا راولم
که مرګی رانغی نو مینې زه به تا راولم
زه به تا نه رڼا اخلم ته له مانه
یوه شپه به کړو په دوو شمعو روښانه
په مینه، مینه که یو بل ته غېږې واکړو
په دې ورکه دنیا کې په اخر سره پیداکړو
خو ناڅاپه د ابلیس له ټګۍ وروسته
ساده زړو ته د سهوې خطا راغله
Books and editions