ژوندونه تقاضې دې پرېشانۍ نه دي نور څه دي

ژوندونه تقاضې دې پرېشانۍ نه دي نور څه دي

چې زړه شي په تا جمع نادانۍ نه دي نور څه دي

راځه عشقه راځه خو په جامه د پښتانه کې

ستا خپل چې کوم لباس دی،عريانۍ نه دي نور څه دي

منزل راته موسکی شو، خو چې لوړ ژور يې لر کړل

دا لويې کارنامې د روانۍ نه دي نور څه دي

کوم ښکلی چې راوگوري نظر مې ترې ټيټېږي

دا واړه تيندکونه د ځوانۍ نه دي نور څه دي

عارف د هغه مخ يم، په يو څيز نه حيرانېږم

دا اوس چې کله راشي، حيرانۍ نه دي نور څه دي

خواهش مې په ځوانۍ دی، خو ديدن د اشنا نه کړم

ماشومه عشقه دا پښېمانۍ نه دي نور څه دي

حمزه! اوس يې بها شوه دوه جهانه سر د پاسه

دا هم چې ستا په خيال کې ارزانۍ نه دي نور څه دي