که و درک د انسان گران چرته و

که و درک د انسان گران چرته و

او که و چرته نو اسان چرته و

هسې دې مخ وته پلو ونيوه

دلته د پاس کتلو توان چرته و

ډېر لېونتوب مې لېونتوب کړو په خود

چې په تکل دې چې گرېوان چرته و

سر يې غوښتو، زماهمت يې کتو

زړگيه لا يې امتحان چرته و

چې آيينې ته دهستۍ راغی

مخکې حيرت چرته، حيران چرته و

بس خو يو خدای دی چې خبر يې کړمه

زه په لټون وم چې انسان چرته و

که چرې زه نه وی زما به نه و

بې له زمانه دا امکان چرته و

د زلفو کور ته مې نظر تللی و

نور مې ونه ليد چې پرېشان چرته و

هغه محفل ته به ورنه شمه بيا

پکې هر څه وو، خو افغان چرته و

شېبرو اوښکو ته موسکی شو زما

گوره برېښنا چرته، باران چرته و

حمزه کېدی شي په ابهام کې ابهام

وې چې ورځمه خو روان چرته و