محبت کړم د خوبانو اوښ په نته

محبت کړم د خوبانو اوښ په نته

د هرچا د ظلم بار وړم بې منته

د ښکاري په دود جار وځم تر هر بقټي

دروته ورځ د يوه ښکار له محبته

پروت په وينو کښې لت پت ښه يم په پت کښې

نه د سرو زرو په تخت باندې بې پته

د کمال کعبه به هله شي درپېښه

که د لار کمينی نه کړه غلطه

طلبوه سرفرازي په سرکوزۍ کښې

راکوزېږي په هودکي هما ښکته

چې د عشق د سپکاوي درنښت مې وليد

بې پروا شوم د ناصح له ملامته

هغه تشې شړومبې شابي سروري کا

چې ښادي غواړې بې غمه بې محنته

کۀ هرڅو يې په رضا او په صلاح وي

ويره بويه د رقيب له شيطنته

کۀ د ښکلو د درګاه ګدائي مومم

هی توبه د محمد شاه له سلطنته

چې مې خټې فرښتو په لاس اخښلې

لا هاله مې بوي د عشق تلو له طينته

څو د پښې د تور تارو نه وي نيولي

باز به لاس لره در نه شي قراغته

چې ناصح په ترک د عشق څه درته وائي

و دوزخ ته دې وباسي له جنته

د اشنا د محبت په لوئې سفر کښې

د حميد د تندي پيټی يې صورته