نړېدلى بت

هغه د حسن او د زرو څښتن ـ

هغه د زور او زوره ورو سلطان ـ

هغه د ناز او کرشمو هغه د زړونو مالک ـ

چي کله توره په لاس ـ

کله ماشوم په غېږ کي ـ

هم د غضب هم د کرم پر کرسۍ ناست پهلوان ـ

خوله د عيسى ورسره ـ

لاس کي اوبه د حيات ـ

سترګي له اوره ډکي ـ

مټي له زوره ډکي ـ

چا يې له ميني تويولې ويني ـ

چا يې له وېري سوځول ځانونه ـ

دى د ښکلا او هنرونو خالق ـ

دى د هر شعر او هر نظم هاتف ـ

د ده په نوم ابادېدل ښارونه ـ

د ده په مينه غوڅېدل سرونه ـ

د ده له قهره رېږدېدله غرونه ـ

پېړۍ پېړۍ همداسي تيري سولې ـ

پلرو زامنو ته سينه پر سينه ـ

وړلې د ميني او غضب افسانې ـ

او يوه شپه د نيمي شپې زلزلې ـ

د ستر معبد ودانۍ ړنګه کړله ـ

بت يې را وپرزاوه ـ

د جواهرو او طلا توره يې ولوېدله ـ

لويه کپره يې بې تنه سوله ورغړېده ـ

خېټه يې وچاودله ـ

سينه يې چاکه سوله ـ

او د الماسو جواهرو دانې ـ

د لوى معبد پر ميدان ورغړېدې ـ

خلکو ليدې د سرو او سپينو ټوټې ـ

له زړونو ووتې د ميني او د قهر کيسې ـ

او يو په بل يې کړله سره تېغونه ـ

د بت کپرۍ دوې بې واکه سترګي ـ

د يوه کونج خوا ته کږې نيولي ـ

او نور يې نه وه د غضب اورونه ـ

د بت په زړه کي د چا مينه نه وه ـ

د ده سينه کي زړه جوړ سوى نه وو ـ