نظم
نړېدلى بت
عبدالباري جهانيهغه د حسن او د زرو څښتن ـ
هغه د زور او زوره ورو سلطان ـ
هغه د ناز او کرشمو هغه د زړونو مالک ـ
چي کله توره په لاس ـ
کله ماشوم په غېږ کي ـ
هم د غضب هم د کرم پر کرسۍ ناست پهلوان ـ
خوله د عيسى ورسره ـ
لاس کي اوبه د حيات ـ
سترګي له اوره ډکي ـ
مټي له زوره ډکي ـ
چا يې له ميني تويولې ويني ـ
چا يې له وېري سوځول ځانونه ـ
دى د ښکلا او هنرونو خالق ـ
دى د هر شعر او هر نظم هاتف ـ
د ده په نوم ابادېدل ښارونه ـ
د ده په مينه غوڅېدل سرونه ـ
د ده له قهره رېږدېدله غرونه ـ
پېړۍ پېړۍ همداسي تيري سولې ـ
پلرو زامنو ته سينه پر سينه ـ
وړلې د ميني او غضب افسانې ـ
او يوه شپه د نيمي شپې زلزلې ـ
د ستر معبد ودانۍ ړنګه کړله ـ
بت يې را وپرزاوه ـ
د جواهرو او طلا توره يې ولوېدله ـ
لويه کپره يې بې تنه سوله ورغړېده ـ
خېټه يې وچاودله ـ
سينه يې چاکه سوله ـ
او د الماسو جواهرو دانې ـ
د لوى معبد پر ميدان ورغړېدې ـ
خلکو ليدې د سرو او سپينو ټوټې ـ
له زړونو ووتې د ميني او د قهر کيسې ـ
او يو په بل يې کړله سره تېغونه ـ
د بت کپرۍ دوې بې واکه سترګي ـ
د يوه کونج خوا ته کږې نيولي ـ
او نور يې نه وه د غضب اورونه ـ
د بت په زړه کي د چا مينه نه وه ـ
د ده سينه کي زړه جوړ سوى نه وو ـ