نړېدلى بت

هغه د حسن او د زرو څښتن

هغه د زور او زوره ورو سلطان

هغه د ناز او کرشمو هغه د زړونو مالک

چي کله توره په لاس

کله ماشوم په غېږ کي

هم د غضب هم د کرم پر کرسۍ ناست پهلوان

خوله د عيسى ورسره

لاس کي اوبه د حيات

سترګي له اوره ډکي

مټي له زوره ډکي

چا يې له ميني تويولې ويني

چا يې له وېري سوځول ځانونه

دى د ښکلا او هنرونو خالق

دى د هر شعر او هر نظم هاتف

د ده په نوم ابادېدل ښارونه

د ده په مينه غوڅېدل سرونه

د ده له قهره رېږدېدله غرونه

پېړۍ پېړۍ همداسي تيري سولې

پلرو زامنو ته سينه پر سينه

وړلې د ميني او غضب افسانې

او يوه شپه د نيمي شپې زلزلې

د ستر معبد ودانۍ ړنګه کړله

بت يې را وپرزاوه

د جواهرو او طلا توره يې ولوېدله

لويه کپره يې بې تنه سوله ورغړېده

خېټه يې وچاودله

سينه يې چاکه سوله

او د الماسو جواهرو دانې

د لوى معبد پر ميدان ورغړېدې

خلکو ليدې د سرو او سپينو ټوټې

له زړونو ووتې د ميني او د قهر کيسې

او يو په بل يې کړله سره تېغونه

د بت کپرۍ دوې بې واکه سترګي

د يوه کونج خوا ته کږې نيولي

او نور يې نه وه د غضب اورونه

د بت په زړه کي د چا مينه نه وه

د ده سينه کي زړه جوړ سوى نه وو