غزل

په دې ټولې کې چـــــې روان شې تر زندانه ورځې

Abdul Bari Jahani

اوښکو ته مه ورښــــــیه لاری تر ګریــوانـــه ورځې

قا صده لاره مــــــې پــیـــدا کړه مــنـــت مـــه بــاروه

هره ناره چـی نـــــن وهــــــمــه تــــر جـــانـــانه ورځې

ما دکلیم له کـــــوره را وړله دنــیــل خیــــا لـــونــــه

اوس می په طـــــور کي هر آواز تر لامکا نه ورځې

دلته سا حـــــل دی دسپو ســــندري مـــه شــرنـګوه

څوک لـــیــونې په توره شپه کې تر تو پانه ورځــې

دي بلـــبــلا نو دصیاد سره خـــــپــــلــوې کــــړی ده

نه یې قاصد نه  یې ټولګې تر ګلستا نه ور ځـــــې

دلته سندرو په قفس کي پـــیـــونــــــدونه کـــــړي

دا وزر وچی خدای خبر چه تـر بو ستا نه ورځــــې

ماویل زه به پا څوم پــــه چیــغــــو چــیغــو مــــړې

دلته ژوندې پر خپلو پــښو تر ګورستانه ورځــې

نه یې نومونه په ربات نـــــه پـــه منزل کښې آشـنـا

یو څو دسیوری غوندې پلونه تر کاروانه بــه ځې

داسرافیل په ږغ به پاڅی دا کــــاڼـــه غـــــــوږونه

چي دقیامت ناري له مځکي تر آسمانـــــه ورځـې

دجهانی سره کیســــــې دلمـــبــــــو مـــــه یــــــادوه

چي دپتنګ وزر لــــرې تـــر شــــبستانــه ور ځــــې