پښېمانه غرور

ما د خپل عمر د ازل پر تندي

پر هغه سپينه پاڼه

چي لا رنګونه د زمان ور رسېدلي نه وه

چي لا بادونه د آسمان پر غوړېدلي نه وه

چي لا ګردونه د جهان ورته ختلي نه وه

په خپلو ګوتو خپل قسمت وليكى

ما د تقدير د لامكان پر لمن

ما د خالق ما د يزدان پر لمن

په خپلو وينو قسمت ولمباوه

ما له محرابه ياغي سوى بنده

د خپل وجود په شمع

د خپل ژوندون په لمبه

په خپل تندي كي سجده وسوځول

راته ابليس په كټ كټ وخندله

راته قسمت په ساندو وژړله

او زما په سرو وينو لړلي ګوتي

د خپل جانان پر سپينه پاكه لمن

د ځوانيمرګي پښيمانۍ په لمبه وچي سولې