راکټ

شپه ده سړه د ژمي توره شپه ده

او د يخنۍ د بلا توري وېروونکي څېرې

د ښار له لارو کوڅو

او د کورونو څخه ساه ايستلې

هلته کوڅه کي وارخطا ګامونه

او چيرته ليري د څو سپيو غپا

د رېږدېدلو او غمجنو انګولاوو سره

د شپې پر سترګو باڼه و رپوي

هوسۍ لا ويښه ده د مور په غېږ کي

د اباجان د راتلو زېرى اوري

او پر سرو شونډو يې موسکا نڅېږي

بيا يې په تورو ښايستو سترګو کي

د ورکو هيلو رڼا وځلېږي

چي يو ناڅاپه د ميرويس له چيغو

هوسۍ د مور له غېږي وخوځېږي

د ويښو سترګو د خوبونو نړۍ ونړېږي

د اميدونو او خيالونو لړۍ

لکه مستيو کي شلېدلى امېل

له غاړي ولوېږي دانه دانه سي

مور دوه بې واکه دوه رنځور لاسونه

ټپروي او هوسۍ بيا راپاڅي

د هري شپې په رسم

ميرويس ته وايي پخوانۍ سندره

د اباجان د راتلو نکل کوي

بيا دروازه ټکېږي

بيا هوسۍ درومي او په چيغو چيغو

مور باندي زېرى کوي

بيا هغه تللې، مسافره، مهربانه څېره

تور او ښايسته برېتونه

بيا هغه دنګه ونه

له ډکي غېږي سوغاتونو سره

کور ته راځي، هوسۍ په غېږ کي نيسي

او د ميرويس پر مخ پر سترګو پر نازکه خولګۍ

مچي اوري

هوسۍ سندره ويل

ژړا کراره سوله

چي په تورتم کي هيبتناکي ډزي

پر نازولو، پر سورکيو، پر نريو شونډو

د تل دپاره نغمه وسوځوله

او راکټ خپله سينه يخه کړله