شناخته

لکه په ژوند چي دي هېر کړى يمه ـ

د قبر شناخته به مي نه پېژنې ـ

د پسرلي باران به دلته هلته ـ

زما د لحد سره نژدې او ليري ـ

واښه شيندلي وي او ژړ ګلونه ـ

د زمانې لولۍ به زما په شاني ډېر مينان ـ

د تودې غېږي وي ايستلي د ابد لپاره ـ

زما له لحد څخه به ليري پر يو بله شناخته ـ

چي زما په ژوند کي به لا هېره وه ـ

د خپلو پردو ـ

يوه له سېله جلا سوې مرغۍ ـ

اوږدو چورتونو څخه وروسته يو ځل وچغېږي ـ

او ماتوي به هديره کي د مرګي خاموشي ـ

زه به دي هېر يم ـ

او زما شناخته به هم نه پېژنې ـ

او زما چيغي به هم ـ

ستا تر غوږونو رسېدلي نه وي ـ

خو ستا په ياد به مي زخمي نظمونه ـ

د بېلتانه په اور سوځلي چېغي ـ

د زمانې رنځوري شپې ويښوي ـ

او هر ګړى به د نسيمه سره ـ

زما د ځپلو اسوېليو بهير ـ

لکه د مني په سړو بادو کي ـ

د رژېدلو ژړو پاڼو زګېروى ـ

دريادوي ستا پخواني مينان ـ

د بې وسۍ لېونتوب ـ

او د عالم له سترګو پټي رغړېدلي اوښکي ـ