غزل

سپين مخونه تور کودي شي په پيري کښې

Rahman Baba

سپين مخونه تور کودي شي په پيري کښې

سم قدونه کوږ لرګي شي په پيري کښې

لکه شمع د سحر افتاب د ژمي

هم بې تاب و هم زېړی شي په پيري کښې

يو طرف ته يې سر رږدي بل خوا درومي

خپل صورت تمام پردی شي په پيري کښې

مړلا ښه وي پس له مرګه بيا ژوندی شي

نشته دا چې څوک زلمی شي په پيري کښې

که څه وخوري لکه زهر نه درېږي

نه څه څښی اؤ نه خوړی شي په پيري کښې

دا ځواني ده چې څه اوري يا څه ويني

نه ليدی شي نه اورېدی شي په پيري کښې

ای رحمانه پيري هسې عاجزي ده

که رستم وي زړه پری سوی شي په پيري کښې