غزل

ستا له بې نيازۍ نه پښتنې شوې زما اوښکې

Hamza Shinwari

ستا له بې نيازۍ نه پښتنې شوې زما اوښکې

راغلې خو له سترگو نه ستنې شوې زما اوښکې

سترگې مې ترورې تروې زبېښي لذت يې اخلي

تاو له محبت نه څه خوږې شوې زما اوښکې

پټې شي کچه شي، اشنا ستا په راکتلو

ستا د دوه لېمو غوندې پخې شوې زما اوښکې

پام چې په ځوانۍ دې چرته نه شي تندرونه

ښکليه شه خبر! که در پسې شوې زما اوښکې

ستا له تغافله ځان په ځان شوې نه غونډېږي

اوس د مرکې نه د جرگې شوې زما اوښکې

ستا له دې راتگه مخروڼۍ د ماښام وشو

راغلې زما سترگو ته، ډيوې شوې زما اوښکې

جوړ په ختمېدو مې دي د عمر همدمانې

وار د وينو راغی چې نن سرې شوې زما اوښکې

ستا له لېوني غرور نه څنگه تاو راتاو شوې

جار يې له شېبې چې زولنې شوې زما اوښکې

ښکلی يې حمزه که په محفل کې بې پردې کړو

نه دی دا قيامت چې بې پردې شوې زما اوښکې