غزل
تل دې ستا د خوب آلودو سترگو خواب وي
Rahman Babaتل دې ستا د خوب آلودو سترگو خواب وي
چې فتنې په خوب ويدې شي ډېر صواب وي
لکه مې چې په مينا کې تجلی کا
نور د حسن په حجاب کې بې حجاب وي
ته چې ماته لولوې پټۍ د صبر
زه هم ډېر په دا راضي يم که مې تاب وي
زه په دا واسطه ترکو پسې ژاړم
چې ژړا دعاشقانو د مخ آب وي
که نادان وي هم دا هومره خو پوهېږي
څوک چې نه ژاړي په يار پسې کذاب وي
د عاشق سترگې په دا سبب شوې پاکې
چې مدام د جوی په سر لکه حباب وي
له خالي خونې به څه وړي چې څه نه وي
که ختلی د حُباب په کور سېلاب وي
هم په دا يې د نغمې اثر پيدا شو
چې په تشه گېډه صبر د رباب وي
د حريص له خپله نقده پهره نشته
لکه مار د گنج د پاسه پېچ و تاب وي
کاملان تعلقات د دنيا نه کا
لکه پاڼې د خزان پښه په رکاب وي
غفلت هېڅ عجايب نه دی په دنيا کې
ساکنان دخرابات واړه خراب وي
چې ښادي غواړي بې شماره بې حسابه
په رحمان به د غمونو څه حساب وي