تياره سباوون

رويباره ړنګه سوه د هيلو خونه

چي دي پر شونډو کيسه ورانه سوله

پوه سوم د وصل لاري بندي سولې

زما د نصيب وعده پښېمانه سوله

دا زخمي زېرى به لا څو پټوې

رويباره سترګي دي رازونه وايي

د سحر باد يې جنازې راوړلې

نسيم په سرو سترګو ويرونه وايي

رويباره تا ته سباوون ښکارېږي

زما يې د خيال نيمګړي شپې ماتي کړې

ته يې له سترګو نوى زېرى غواړې

زما په لېمو کي يې لشې ماتې کړې

زه د غروب په ستړو سرو سترګو کي

د خپل ازل رنځور خوبونه وينم

په الاهو کي وعدې مه راکوه

زه يې پخوا لا تعبيرونه وينم

هغه دي پورته سوې لمبې له کلي

هغه دي وراني سوې کوڅې د جانان

په لاله زار کي خزان وغوړېدى

د ګلو ښار ته ورشيوه سول زاغان

هغه دي څاڅي له شهبازه ويني

د مطرب ګوتو کي نغمې سوځېږي

ټولۍ ټولۍ فرشتې والوتلې

فتنې به اوس په ښار کي ونڅېږي

شپه د سهار په غېږ کي وغوړېده

زريني وړانګي رخصتونه غواړي

د ښار په منځ کي بلا لنګه سوله

باج کي زلميو نه سرونه غواړي

شيطان خيرنه غاړه هسکه کړله

پر تورو شونډو يې موسکا پيدا سوه

د غره پر سر يې وزر وغوړاوه

د سترګو اور کي يې رڼا پيدا سوه

رويباره څله مي زګېروى ويدوې

د زړه په تل کي مي زخمونه ژاړي

راته اميد د سبا مه راکوه

خوږمنو سترګو کي خيالونه ژاړي

دا زما په برخه ليکل سوي اوښکي

پاس په لېمو کي د ساتلو نه دي

زما په قسمت کي رسېدلي کوڅې

د ستنېدلو پرېښودلو نه دي