غزل
څــــنــــګــــه دعـــا تـه پورته کیږې داخیرن لاسونه
Abdul Bari Jahaniدادګــــنــــاه پـــــه تــــار پـــیـــلــې کر غیړن لاسونه
کلــــونــــه کــیــــږې دړنـــــدو وګړوښار ته ورځې
دمـــــلا ئـــکــــو پــه جامو کې مختو رن لا سونه
نــــن بــــه شهیدی جنډی چاته وینې وینې ژاړې
تر خـــپل کمیس چې مو راوزی د د ښمن لاسونه
تــــر هـــدیــرو بــه جنازی په اوښکو څوک چلوې
چــــې تــــر ژونــــدیــو غاړو تاودې دکفن لاسونه
موږ یې په تمه توری شپې دځوانې سپینې کړلې
نــــن پــــر هـــغــــه کــوثر پیره دې اهریمن لاسونه
اوس دیــــارانـــــو لــــه مـستیه نه لړزیږې مځکه
غـــوڅ کــړې غورځې پر میدان دانجمن لاسونه
نور له پردیسو شونډو مه غواړی زخمې سندری
چــــې یــــې تــر ستونې غځولې زنکد ن لاسونه
دی قـــتـــلــګاه تـه هره ورځ راځې پری کړی ژبې
هــغه قاتل دی څوک یې نه ږدې پر لمن لاسونه
نـــور لـــه مـنګیو سره سری منګولې نه راوزې
اوس لـــه تـــڼـــاکـــو ســره ژاړې دوطن لاسونه
پـــښــــې تـــر مـنزله جهانې لا رسیدلې نه وې
چې په تیارو سول تر ستر ګو قبر کن لا سونه