غزل
زموږ دتورې شپــــې احوال بــــاد ســـبا تــــه وایـــــه
Gul Pacha Ulfatدپتنــــګانـــــو بیتــــــابـــــــي دعشـــــق رڼــــا ته وایه
ړندو ته مه وایه دسپیــن مــــخ او دتــــــورو زلفــــــو
دســـــرو ګلـــونو یابلبلې یـــــا بــــــو راتـــــــه وایــــــه
رنځـــــور تـــــه وایـــــه ددوا او دطــــبیـب دراتــــــــلو
دمیلمستیا دساعت تیرۍ دښکار بل چاتــــه وایــه
دعیش عشرت قصــــې کوه له دولتـــــمنـــــو ســـــره
دخوار غریب او دمظلوم افسانــې مــــاتـــــه وایـــــه
که دخیرات زکات او سقاط دې چانه واوریده څـــه
په منډه ورشه کوم اخوند غوندې مـــلا تـــــه وایــــه
چې هیڅ تا ثیر ورباندې نه کوي او هیـــڅ نــه کوي
دوطن غم رئيس وزیــــر لـــــویــــــې ارواتــــه وایـــه
که ډیر بحثونه دې زړه غواړي اوهــر قســــم وینــــــا
هره خبره چـــې وه یـــــو ځـــــلي شــــــوراتــــــه وایـــــه
ورســـــره مـــــه کــــــړه جــــــدي بحــــث دعمل خبرې
که دې کوم ښه بیت چانه واوریده ګـــــویـــاته وایـــه
چې دې نا پوهــه او بیکاره په چـــــوکـــــۍ ولیـــــده
ته یــــې په هـــــر ساعت په هر ځای کې هرچاته وایه
که نا لایق ته چا څــــــه نــــه ویـــــل اونـــــه و تمیــــــز
کــــوریې مرګــــــي ته وښیه تورې بلا تــــــه وایـــــــه
قسم خواره که دې پکاروو اودروغــــو شاهـــــــدان
هرڅه به خدای کاندي اسان ملک کاکا تــــه وایـــــه
لیلی دې مسته او تازه ګرځي چړچــــې دې کـــــــوي
دعشق غمونــه لیونیـــــــو دصحــــــرا تـــــه وایـــــــه
چې طبیعت یې ښه شي موټی موټی غوښې واخلي
آغا آغا په هر ساعــــت بـــــا دار آغــــــا تـــــه وایـــــه