ای ، ا ی دژوند نشی له ښکلی تا که مه راځه

یا مسته کړه دنیا ، یا خو بیباکه مه راځه

له لاسه که تقوا دپتنګ  نه لاهو کوی

راځه  ، خو لکه شمه عر قناکه مه راځه

وحشې غرڅنۍ نه یې ولی شاوخواته ګوری

دناز دسبا ستوری یې شکا که مه راځه

سرونه دښایست دادا ګانو سپیلنی کړه

داچا درته ویلی چی ټولواکه مه راځه

ملا په تور دمینی له اسلامه وایستمه

زما لیونی زړه اوس له ویسا که مه راځه

دصبر سینه مه څیره دګل غوندی په ما

محفل ته درندانو ګریوه چا که مه راځه

که نه غواړی پسرلی څخه سجدی دبندګی

راځه ، دومره می پورته له ادرکه مه راځه