نظم
بغاوت
عبدالباري جهانيسوځوئ د ميني نښي
هېروئ پردي يادونه
ړنګوئ د تقوا خوني
ماتوئ د اور خمونه
ړندوئ د زاهد سترګي
ورخراب کئ خلوتونه
پرې کوئ د ساقي ګوتي
چي ونه وېشي جامونه
څڅوئ مالګيني اوښکي
لمدوئ د ګرېوان لاري
د ژوندون په رمز چي پوه وي
په هستۍ کي نېستۍ څاري
ښخوئ سرکښي هيلي
سوځوئ د اميد پلونه
ماتوئ د شيطان داړي
ورانوئ د زاهد خونه
د نړۍ له رنګه تښتئ
په دې رنګ کي دورنګي ده
اهريمن زيتون په لاس دئ
د عدن نګهباني ده
د زقوم د زهرو څاڅکي
د سوما له بوټو څاڅي
نامردي نه ده نو څه ده
په ډک خم کي خمار ناڅي
خرقه پوش ساقي سنګسار سو
د مينوش زاهد په کور کي
د ګناه سکروټي سوځي
د پرهېز په ساړه اور کي
ځئ ژوندي کفن په ځان کئ
د هستۍ له غوغا تښتئ
د دوږخ لمبو ته ورکئ
د ريا لستوڼی سکښتئ
دا د پټي ميني شور دئ
دا د لڅي ګناه زور دئ
دا د ړنګي آرزو رقص
دا د توندو اوښکو اور دئ
دا بې رقصه پايکوبي ده
دا بې چيغو بغاوت دئ
دا بې ميو بد مستي ده
بې کتابه عبادت دئ
دا د عقل لېونتوب دئ
دا د بنګو هوښياري ده
د ژوندون جنازه اخلي
په کفن کي بدمستي ده
دا د زړه په غوږو واورئ
د مغان د پير وصيت دئ
نن يې نوې خښته کښېږدئ
که څه دېر دئ که خلوت دئ