چې ورته خولې شوې داصيلو مرغلرو اوبــــــــــــــــــــــــه

خپلو خبرو ته دې ورکړې د سندرو اوبــــــــــــــــــــــــــــــه

ستا د تصوير تنکيو پښو ته شيشې مه شه لــــــــــــشې

په کاڼو چېرې ماتې مه شه د جوهرواوبـــــــــــــــــــــــــــــه

زما د زړه د مينې زور پاس په لېـــــــــــمو کــــــــې ګوره

په بره خېــــــــــــژې اشنــــــــــــا تـــــــــــــل د زورورو اوبه

خدايه ! باران د مينې راوله پــــــــــر وچـــــــــو للـــــــمو

غواړي ګلان لکـــــــــه د تــــــــــــــــــــــــږو مساپرواوبه

ګودرې شاړې منګي مات دي په کې څاڅکی نه شته

ستا د لاسونو د جوړه شپينو کــــــــــــوتــــــــــــرو اوبه

پرګلو څاڅي کـــــــــوم د ميـــــــــنې پېغمبر ژړلـــــې ؟

د شعر د شاتو د مچـــــــــــــــيو لــــــــــه وزرو اوبــــــــه

کله چې ليکي خپل صنم ته صوفـــــــــــــيانـــــــه غزله

قلم ته واچوي کاروان د نــــــــــــيلوفـــــــــــــر اوبــــــــه