چې ورته خولې شوې داصيلو مرغلرو اوبه

خپلو خبرو ته دې ورکړې د سندرو اوبه

ستا د تصوير تنکيو پښو ته شيشې مه شه لشې

په کاڼو چېرې ماتې مه شه د جوهرواوبه

زما د زړه د مينې زور پاس په لېمو کې ګوره

په بره خېژې اشنا تل د زورورو اوبه

خدايه ! باران د مينې راوله پر وچو للمو

غواړي ګلان لکه د تږو مساپرواوبه

ګودرې شاړې منګي مات دي په کې څاڅکی نه شته

ستا د لاسونو د جوړه شپينو کوترو اوبه

پرګلو څاڅي کوم د مينې پېغمبر ژړلې ؟

د شعر د شاتو د مچيو له وزرو اوبه

کله چې ليکي خپل صنم ته صوفيانه غزله

قلم ته واچوي کاروان د نيلوفر اوبه