په زړه مې ولې راورېږې څه باران خو نه يې

هسې مې درد راويښوې زما درمان خو نه يې

د مخ په پاڼه به دې څه خوږه غزله ليک وي

سپينه کتابه يادوم دې دومره ګران خو نه يې

د خيال هُد هُد دې راته ډېر ډېر پيغامونه راوړي

دا مې خطا وه چې ويل مې سليمان خو نه يې

ستا د ستم د انتها به درته څه وايمه

د کوم ظالم مذهب پيرو يې مسلمان خو نه يې

ما به بې وخته لېونی کړې په اغزو به ګرځم

غېږ به رانه کړې ښکليه باغه بيابان خو نه يې

د ژوندد وچ ساحل په مخ مې لمدې شونډې نه ږدې

شنه سمندره زه دې څه کړمه توپان خو نه يې

د نور په غشو مې له هسک نه په لېمو کې ولې

نه راځې ستوری د اسمان شوې مهربان خو نه يې

ښکليه سالار که مې د عشق د منزلونو نه کړلې

بيا راته وايه چې درواغ وايې کاروان خو نه يې