معاصر · غزل او نظم
پیر محمد کاروان
Pir Mohammad Karwan
معاصر شاعر او کیسهلیکونکی، چې شعر یې د طبیعت، وطن، جګړې، مینې او انساني عاطفې ځواکمن انځورونه جوړوي.
ژوند او اثر
پېژندنه
پیر محمد کاروان په ۱۹۵۹ کال په خوست کې زېږېدلی معاصر پښتو شاعر او کیسهلیکونکی دی. هغه په ۱۹۹۰ کال پېښور ته کډه شو او وروسته کابل ته ستون شو.
له ماښامه تر ماښامه، چنار خبرې کوي، د ښاپېرۍ ورغوی او زرزري وزرې د ده له شعري ټولګو څخه دي. د ده شعر د طبیعت، وطن، جګړې او عاطفې له ژورو انځورونو سره پېژندل کېږي.
د معاصر افغان پښتو شعر یو مخکښ انځورګر او د نوې شاعرۍ له خورا لوستل کېدونکو غږونو څخه.
سرچینې
د پېژندنې سرچینې
ثبت شوي اثار
شعرونه
د شپې ماشوم شمه زه
کله چې لمر په کلي سر ووهي
دا ګناه مي وه چي تاته سپيلنی شوم
اوس مي په کاټووله ليوني شوم
سپرليه لږ خوراشه ستايادونه رانه هيرشول
زخمونه مې ډيروليدل ګلونه رانه هير شول
راشه يو وار راشه چې وختونه درنه ځار کړم
سپين سحر به تورې تورې شپې د انتظار کړم
په زړه مې ولې راورېږې څه باران خو نه يې
هسې مې درد راويښوې زما درمان خو نه يې
چې ورته خولې شوې داصيلو مرغلرو اوبه
خپلو خبرو ته دې ورکړې د سندرو اوبه
شاعران يو په نغمو يادوو خدای
ښکلي ګورو ، په لېمو يادوو خدای
ژوند مې د سپين ستوري په څېر خوښيږي
او، له سپوږمۍ مې لاس چاپېر خوښيږي
منم په هر څه کې احتياط منمه
خو يو په مينه کې افراط منمه
يمه کاڼی ته راګوره چې اوبه شم
غوټۍ ګل شه چې د پاڼو رنګ دې زه شم
ته معشوقه هم لرې!؟
ووايه نوم يې څه دی!؟
ښكليه څاروان مې شه كاروان به دې شم
له ځانه ستړى يمه ځان به دې شم
ته د چړو په ګوتو
زما د زړه په جېب کې څه لټوې؟
دلته په دي خاوروکي دستورو ډک أسمان ويده
دلته مو (ساهو) جانان دي دلته مو ((امان)) ويده
ساقی راشه سور اور مې به توبي ولګوه
مخمور یمه منګولي په پیالې ولګوه
د زاهد په کا ڼو ژوبل ، دسا قې په غیږ کې پروت وای
یا دسرو وینو یو خال وای ، دتندې په غیږ کې پروت وای
دمو دو تږی درته راغلم تا سخا ونه کړه
سا قې مستا نه هیڅ پیر زو دی په ګدا ونه کړه
تنده د د ید ن مې په لیمو لیمو کې ونغاړه
راشه دا د ژوند ما ښام په د وو ډ یووکې ونغاړه
د جنګونو په دوزخ کې، جنتي افغانان وسول
د باروتو سرولمبو کې،سپین د سولې مرغان وسول
کږې وږی چې په اغزو کې ویالې وبهیدې
دګل تصویر پسې رڼې آئېنې وبهیدې
مه وله ښیښه په کاڼو مه وله
دا پاکه کعبه په کاڼو مه وله
بدر نګه زمانه شوه ښکاري لال په غشوولي
دوروځو په پیو ند کې شینکی خال په غشو ولي
د څاڅكو په لېمو مې سمندر ليدلى دى
په ټولو آيينو كې مېدلبر ليدلى دى
اوښکه ته يې مينه ته يې کيف د موسېدو ته يې
ناڅاپهشېبه د سره ګلاب د غوړېدو ته يې
تږي ټول درپسې مړه ښکاري جانانه
په مرۍ کې دې اوبه ښکاري جانانه
خلک پهمينه باندې نه پوهيږي
ګرانهکاروانهپهزړګي باندې ټينګ لاس ونيسه
اننګي يې دومره سره په څه سبب دي؟
عجيبه دهجنتونه په غضب دي
ښكليه څاروان مې شهكاروان به دې شم
له ځانه ستړى يمه ځان بهدې شم
سلام سلام ګرانه کاروانه سلام
وایه چې هېر دې یم کنه ملګریه؟ !
غر له غر د سر ه نښتی
جنګوي تندي د کاڼو
مینه مې ومنه په مینه مینه
ستا پر کرکڼه پر مماڼه سلام
ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې
پرسردې تاو ود هراتۍ تورد لونګې، د کندهار زلیمه *
یو شاعر وژنمه یو قتل کوم
ورځم د ژوند د جریدې پر سپینې ټنډې باندې
راځه دواړه د ښکلا پر سفر ووځو
له خپل کلي نه به لرې ولاړ شو
د شهید آشنا دسمال مې
ملا وستنی دی له ملانه
نه ملنګ پسې خپه يم،نه پاچا پسې خپه يم
زه يې نوم اخيستی نه شم ،داسې چاپسې خپه يم
ولې راته وایې چې لږ وار کوه وار څه معنی
کار د مینې کار دی له دې کار نه انکار څه معنی
نيمه شپه ده شومه دم دی
شاوخواويده عالم دی
چې پروچووچوللمو
درحمت راښکې باران شي
زرزري پڼې په پښو
د سپوږمۍ د پلوشو
رنګ و خوشبو په اوښکو سرو د زړه ګلاب لري
دمرغلرې قدر هاله وي چې اب لري
په غبارونو لارې ډکې دي چې تاووینم
دپردې شاته راښکاره شه چې رڼا ووینم
لمونځ مې یې کافربه شمه څنگه دې قضا کړم
راشه چې د خپل زړه په خلوت کې دې، ادا کړم
ګرځم په جومات پسې مندر په مخه راشي
لمونځ د قضا شوي مازدیګر په مخه راشي
دژوند په توره شپه کې تکه شنه رڼا راولم
که مرګی رانغی نو مینې زه به تا راولم
زه به تا نه رڼا اخلم ته له مانه
یوه شپه به کړو په دوو شمعو روښانه
په مینه، مینه که یو بل ته غېږې واکړو
په دې ورکه دنیا کې په اخر سره پیداکړو
خو ناڅاپه د ابلیس له ټګۍ وروسته
ساده زړو ته د سهوې خطا راغله
کتابونه او نسخې