معاصر · غزل او نظم
پیر محمد کاروان
Pir Mohammad Karwan
معاصر شاعر او کیسهلیکونکی، چې شعر یې د طبیعت، وطن، جګړې، مینې او انساني عاطفې ځواکمن انځورونه جوړوي.
ژوند او اثر
پېژندنه
پیر محمد کاروان په ۱۹۵۹ کال په خوست کې زېږېدلی معاصر پښتو شاعر او کیسهلیکونکی دی. هغه په ۱۹۹۰ کال پېښور ته کډه شو او وروسته کابل ته ستون شو.
له ماښامه تر ماښامه، چنار خبرې کوي، د ښاپېرۍ ورغوی او زرزري وزرې د ده له شعري ټولګو څخه دي. د ده شعر د طبیعت، وطن، جګړې او عاطفې له ژورو انځورونو سره پېژندل کېږي.
د معاصر افغان پښتو شعر یو مخکښ انځورګر او د نوې شاعرۍ له خورا لوستل کېدونکو غږونو څخه.
سرچینې
د پېژندنې سرچینې
ثبت شوي اثار
شعرونه
د شپې ماشوم شمه زه
کله چې لمر په کلي سر ووهي
دا ګناه مي وه چي تاته سپيلنی شوم
اوس مي په کاټووله ليوني شوم
سپرليه لږ خوراشه ستايادونه رانه هيرشول
زخمونه مې ډيروليدل ګلونه رانه هير شول
راشـــــه يو وار راشه چـــــې وختونه درنه ځار کړم
سپين سحــــر به تورې تورې شپې د انتظار کــــړم
په زړه مــــــــــې ولـــــې راورېږې څه باران خــــو نه يې
هسې مې درد راويښوې زمــــــــا درمـــــــان خو نه يې
چې ورته خولې شوې داصيلو مرغلرو اوبــــــــــــــــــــــــه
خپلو خبرو ته دې ورکړې د سندرو اوبــــــــــــــــــــــــــــــه
شاعران يو په نغمو يــــــــــــــادوو خدای
ښکلي ګورو ، په لېمو يــــــــادوو خدای
ژوند مې د سپين ستوري په څېر خوښيږي
او، له سپوږمۍ مې لاس چـــاپېر خوښيږي
منم په هـــر څه کې احــتياط مـنمه
خو يو په مينه کــــــې افــراط مـنمه
يمه کاڼی ته راګوره چـــــــــــــې اوبـــــه شم
غوټۍ ګل شه چې د پاڼو رنګ دې زه شم
ته معشوقه هم لرې!؟
ووايه نوم يې څه دی!؟
ښكليه څاروان مې شه كاروان به دې شم
لـــــه ځانه ستړى يمه ځان به دې شم
ته د چړو په ګوتو
زما د زړه په جېب کې څه لټوې؟
دلته په دي خاوروکي دستورو ډک أسمـــــــــــــــان ويده
دلته مو (ساهو) جانان دي دلته مو ((امـــــــــــان)) ويده
ســـاقـــی راشــــه ســـــور اور مـې به توبي ولګوه
مـــخـــمــــور یـــمــــه مـــنــګـولي په پیالې ولګوه
د زاهد په کا ڼو ژوبــــل ، دسا قې په غیږ کې پروت وای
یا دسرو وینو یو خال وای ، دتندې په غیږ کې پروت وای
دمــــو دو تـــــږی درته راغــــلــــم تا ســــخــــا ونه کـړه
سا قې مستا نــــــه هیڅ پیر زو دی په ګــــــدا ونه کـړه
تــــنــــده د د یــــــد ن مې په لــــیـــمـو لیمو کې ونغاړه
راشــه دا د ژونـــــد مــــا ښـام په د وو ډ یووکې ونغاړه
د جـــنــــګـــــونـــــو پــــه دوزخ کــې، جنتي افغانان وسول
د بــــاروتــــو سـرولمبو کې،سپین د سولې مرغان وسول
کږې وږی چې په اغزو کې ویالې وبهیدې
دګل تصویر پسې رڼې آئېنې وبهیدې
مـــــه ولـــه ښــیــښــه پــه کــاڼو مه وله
دا پــاکــه کــعــبــه پــه کــاڼـو مـه ولـــه
بدر نګه زمـــانه شــــوه ښــــکاري لال پـــه غـشـــوولي
دوروځو په پیو ند کې شینکی خال په غشــــو ولي
د څاڅـــــــــكو پـــــــــه لېمو مې سمندر لـــــــــــيدلى دى
په ټولو آييــــــــــــنو كې مــــــــېدلــــــــبـــــــر لــيدلى دى
اوښکه ته يې مينه ته يې کيف د مـــــــــوسېدو ته يې
ناڅاپهشېــــبـــه د ســــــــره ګـــــــلاب د غوړېدو ته يې
تږي ټــــــــــول درپسې مړه ښکـــــــــــاري جانانه
په مرۍ کې دې اوبه ښــــــــــکــــــــاري جـــــانانه
خلک پهمينه باندې نه پوهيږي
ګرانهکاروانهپهزړګي باندې ټينګ لاس ونيسه
اننــــــګي يـــــــــې دومــــــــــره ســـــــره په څه سبب دي؟
عــــجـــيـــــــــبـــه دهجــــنــتــــونــــــــــــــه په غضب دي
ښكليه څاروان مې شهكاروان به دې شم
له ځانه ستړى يمه ځان بهدې شم
سلام سلام ګرانه کاروانه سلام
وایه چې هېر دې یم کنه ملګریه؟ !
غر له غر د سر ه نښتی
جنګوي تندي د کاڼو
میـــنـه مــــــــې ومنـــــه په مینــــــــه مینـــــــه
ستـــــــا پــــر کرکڼه پر مــــــمــــــاڼــــــه سلام
ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې
پرسردې تاو ود هراتۍ تورد لونګې، د کندهار زلیمه *
یو شاعر وژنمه یو قتل کوم
ورځم د ژوند د جریدې پر سپینې ټنډې باندې
راځه دواړه د ښکلا پر سفر ووځو
له خپل کلي نه به لرې ولاړ شو
د شهید آشنا دسمال مې
ملا وستنی دی له ملانه
نه ملنګ پسې خپه يم،نه پاچا پسې خــــــــــپه يـــــــــــم
زه يې نوم اخيستی نه شم ،داسې چاپسې خــــــــپه يم
ولې راتــــه وایې چې لږ وار کـــوه وار څــــــــه معنـــــــی
کار د مینـــــې کار دی له دې کار نه انکـار څه معنــــــی
نيمه شپه ده شومه دم دی
شاوخواويده عالم دی
چې پروچووچوللمو
درحمت راښکې باران شي
زرزري پڼې په پښو
د سپوږمۍ د پلوشو
رنګ و خوشبو په اوښکو سرو د زړه ګلاب لري
دمـــرغلرې قــــدر هــالــــه وي چـــې اب لري
پـــه غــــبارونـــو لارې ډکــې دي چـــــې تــــاووینم
دپــــردې شـــاتـــــه راښــکاره شــه چـې رڼا ووینم
لمونځ مې یې کـــافربـــه شمه څنـــــگه دې قضا کړم
راشه چــــې د خــــپل زړه په خلوت کې دې، ادا کړم
ګرځم په جــــومـــات پـــــسې مندر په مخه راشي
لمـــــونـځ د قــضا شــــــوي مازدیګر په مخه راشي
دژوند په تــوره شـــپه کــــې تــــکه شنه رڼــــا راولم
کــــه مـــرګــی رانغـــی نـــو میــــــنې زه به تا راولم
زه بــــه تـــا نـــه رڼــــــــا اخلم ته له مانه
یوه شـــــپه بـه کړو په دوو شمعو روښانه
په مـــــینه، مــــــینه کــــه یـــو بــل تــــه غـــېږې واکـــړو
پــــه دې ورکـــــه دنـــیا کــــې پـــه اخــر ســـره پــیداکړو
خو ناڅاپه د ابلیس له ټګـــــۍ وروسته
ســــاده زړو تـــه د سهــوې خطا راغله
کتابونه او نسخې