چي ځكلولي مېرې غوندي سپين سترګي ځي

په شان د مور، شپه مخلوقات پر ځنـګنو ويدهْ كړي

په الاهو ورته ګويا وي د شمال په ژبه

دا خپل بچوړي ټول په مينه، په للو ويدهْ كړي

ښكاري چي غم درسره مل دآ د بې وزله پېغلو

چي پر اّسمان كله وږۍ ، كله مات خال جوړه شې

ښكاري د چا د تاريك غولي دآ احساس درسره

داچي په تـكه توره شپه كي سپين مشال جوړه شې

خو اآ د مځكي پر احوال باندي ماتم كوونكي

تهْ لږ و ډېر د شنهْ اّسمان په فـكر هم و ژاړه

زهْ دي قربان شم پر خوږمن انسانيت ميْني

يو څو شېبې خو د خپل ځان په فـكرهم و ژاړه

داړي تيريږي دلته ستا د هډ چيچلو په نيت

دا شايد ځكه چي قائم دي مساوات كړل سپوږمۍ

درول شوي چي تر منځ وو د امير او غريب

هغه بتان د امتياز دي واړه مات كړل سپوږمۍ

له لويو، لوړو محلونو سره سم په سمه

تهْ د جونګړي خوا و شا ته هم ځلا وركوې

له تا خفه دي د مظلوم د حق خوړونكي په دې

چي په يَوه پېمانه هر چا ته رڼا وركوې