غزل
چې مېن د خپل اشنا د کوڅې سپی شي
امیر حمزه شینواریچې مېن د خپل اشنا د کوڅې سپی شي
عاقلانو دي ويلي چې سړی شي
مېن مړ نه دی چې تار د تعلق وي
د پروتې غوندې بام وته ختی شي
عمر پرېږده چې پخپله خوښه درومي
چې لمن وته يې لاس کړې گړندی شي
يو پوټی اثر په مينه، دمرگ نه وي
که سلگۍ د ځنکدن وي اسوېلی شي
هر يو شي به چرې شی نه شي که شی وي
چې په مينه کې لا شی شي هغه شی شي
خيرن زړه چرته د مينې په حلقه کې
خو تراش خراش چې وزغمي غمی شي
راکوه راته اشنا نوي غمونه
کوم يو غم چې مقامي شي پخوانی شي
څه تپوس به په هوا کې د وړۍ کړې
بار د مينې په هوس کې کله وړی شي
چې د ښکليو خط او خال يې وظيفه وي
ای عاقله! هغه څنگه لېونی شي
نظر تت کړي چې رڼا شي تر حده تېزه
عقلمند له خپله عقله تېروتی شي
دا د غم خزان سپرلی راوړي اميده
له ځوانۍ پخوا د وړکيو سر کلی شي
چې په هسې سوړ نظر راته کاته کړې
گوندې ستا دغه ادا مې د زړه سوی شي
حسن غير دی چې پرې ښکلي خوشحالېږي
آيينه کې چې مخ وويني موسکی شي
د فراق تبې نيولی پرته وايم
خو ستا نوم چې په خوله راشي يو زبېرگی شي
حمزه ستا سکون ديدن د اشنا يووړ
مړغېجن سيماب چې تاو وخوري ژوندی شي