غزل
چې مين شوم د بلندې په قامت
خوشحال خان خټکچې مين شوم د بلندې په قامت
راته ودرېده دار د ملامت
چې بلا يې د قامت راته ښکاره شوه
گويا پاڅېده بلا د قيامت
چې محراب يې د ابرو راته ښکاره شو
هغه دم مې ناره وکړه قد قامت
د مژگانو ناوکي يې هسې نه دي
چې به څوک ورځنې درومي سلامت
چې نه می، نه معشوقه، نه گشت د گلو
تېر يې عمر دی په غم، په غرامت
نن د کښليو د ديدن ننداره گوره
او کنه گانده به درشي ندامت
چې د کښليو ننداره راڅخه لاړه
خبر نه يم کوم گناه و کوم شامت
چې نظر به د کرم په خوشال کاندي
لا به کله وي دا فضل و کرامت