غزل
د سبا باده، ګذر په چمن بیا کړه
خوشحال خان خټکد سبا باده، ګذر په چمن بیا کړه
په چمن کې رنګارنګ ګلونه وا کړه
زه دې توان د خرخشو لرم چې کړې یې
که دې زړه زما په مرګ دی، دا دا کړه
بې نیاز څه خبر له نازه چې ناز څه دی
ستا د سترګو بلا واخلم، ناز په ما کړه
زه له خپله بخته چا و ته فریاد کړم
چې پرون یې راته مخ و، نن یې شا کړه
خوله مې ډکه شوه په شهدو، په شکرو
چې سحر مې ستا د لام و بې ثنا کړه
عاشقي که سراسر واړه بلا ده
ما په ځان د زړه قبوله دا بلا کړه
زه خوشحال کمزوری نه یم چې به ډار کړم
په ښکاره نارې وهم چې خوله یې راکړه