غزل
د سبا نسيمه رايشه گلشن ته
خوشحال خان خټکد سبا نسيمه رايشه گلشن ته
د گلونو انتظار دی شگفتن ته
زاهد څه خبر له عشقه چې عشق څه دی
د گلزار له حاله څه وايې زغن ته
زاهدان چې په پنځه وخته سجود کا
زه دايم په سجده پروت يم وولن ته
د ليدو په ننداره يې نه مړېږم
که هر څو په ځير ځير گورم و ديدن ته
ته خوبا د شقايق په زړه کې داغ ږدې!
چې په شين شين درومې وچمن ته
قهر، مهر دې د وروځيو په من وينم
د جبين تخته دې ايښې و لوستن ته
کله جنگ و خرخشې کړې، کله مهر
زه په زړه ساده حيران شم هومره فن ته
که زما په مرگ دې زړه دی دايم زه هم
ستا جفا جور نژدې کړم و مردن ته
اوس دې اور راباندې بل کړ، پستنه شه
چې لوگی دې ننه نه وځي پېرهن ته
که تل ستا له لاسه توره د ستم وي
ما خوشال قبوله کړې و گردن ته