د يار غم به په تنها صورت زغمم

د يار غم به په تنها صورت زغمم

دا بې درد عالم به نه راخبروم

چې دا اوښکې مې غمازې د فراق دي

زه يې ځکه په گرېوان کې تويوم

همېشه يې په دا فکر در مانده يم

چې دخوږ خاطر علاج په څه کوم

ملامت يې د عاشق د سرپگړۍ ده

دا پگړۍ له سره چېرته اچوم

د هجران د آتش لا لمبې تازه شي

څو د صبر اوبه زه پرې پوږ وهم

اشنايي له جداييه سره ښه ده

د مرهمو قدر داغ څه گڼم

له طبيبه خلق هيله د شفا کا

زه خسته د خپل طبيب له لاسه مرم

ياره ! ته چې جدايي، جدايي وايې

زه خوشال ددې خبرې توان لرم؟