دا يې کوم ستم دی چې جفا يې کړله کمه

دا يې کوم ستم دی چې جفا يې کړله کمه

زيات شه د اول نه ای زما د زړگي دمه

دم د زړه مې ډېر و چې ته ډېر شوې د يار غمه

دم د ښکلي يار به دې سوا کړې د زړه دمه

ظرف مې يې کتو چې ساقي سترگې کړې راپورته

لږ خو و په کار چې لغزېدلی وای قدمه!

لار د محبت ده چې قدم ونه ښويېږي

بېرته څه گوگل ته سترگې مه لمدوه نمه

زلفې تاو راتاو دي ستا د حسن له کږلېچه

چاره د مېن د محبت به نه شي سمه

بې له خپله ځانه که څه نور گڼې نور نه دي

ودې گوره جام چې درته څه وښيي جمه

تا ولې حسد د بتخانې سره راواخيست

مخ په تور پړوني پټوي ترې نه حرمه

زه د قدم نخښه يمه څو چې فنا نه يم

نشته هغه کس چې مې کړي پورته ستا له چمه

سم دې کړو هر څو که دې نظر د هوس کوږ و

عمر د حمزه دې شي در ځار (درزار) د زلفو خمه