دېرشم فصل - په بيان د تيارولو د چرغ کې

چرغ په اصل دلاور سرکښ مرغه دی

چې استاد دده ښکاري وي د هغه دی

اول بويه چې ډېر چرگ په دلبه وخوري

په طلب دې دده درسته هوا ومري

آبداره دې ورکوي زړه د مرغونو

لرې لرې دې يې بولي په ملکونو

چې عاشق دې د دلبه شي باولۍ بويه

زاغ کلمرغ رېزه مېزه باولۍ نه بويه

بيا دې سېر شي په عقار په څاړي ماړي

بيا دې ده لره د زاڼيې باولۍ غواړي

هسې رنگ دې باولۍ خوري چې تاو يې زور شي

نه دې هسې باولۍ خوري چې باولۍ خور شي

په باولۍ دې يې د دوه زاڼې تيار کا

نور دې ځي چې دصحرا زاڼې پرې ښکار کا

درد سر د چرغ څاړې تر حد تېر دی

ما دا هومره درته ووی دا هم ډېر دی

ما په چرغ سره نيولي ډېرې څاړې

چرغ خو څاړې د بټېرې غوندې نغاړي

پرې مې نور د زاڼو قاز وفکر نه و

که مې فکر پسې وکړې کا ر يې څه و

چې هوا د يوې چارې څوک پيدا کا

هم په خپله هغه چار سړی دانا کا

شنقار هم د چرغ په څېر اموخته کېږي

تر سپين باز په بها گران فروخته کېږي

که نيول شي په خطا په ترکستان کې

خال خال کښېوځي په دا ملک د هندوستان کې

د اورنگ په وخت هم بند تېغون شنقار و

په پورب کې رانيولی چا دامدار و

يو دما دامدار نيولی ښه شنقار و

شاه جهان بادشاه ليدلی دده ښکار و

يو په سوات کې پرېوتلی پشکار و

عجايب په رنگ کبود شنقار آل ال و

په دا ملک د پېښور کې چرې چرې

يا په سوات کې ښه شنقار کښېوځي د غورې