غزل
دښمن په زوره نــــنــــووت پـــه کــــــور د پښتا نه
دروېش درانیخـــــو دغـــــه کــــار یـــې هــــم وکــړ زور دپښتا نه
څـــالاکــه دښـــمــنـا ن چي یې سر وړي هغه مها ل
مشغــو ل لکه ماشو م کړي په څه ورور د پښتانه
دســــتـــي د پـــښـــتــــانـــــه پــــه ولـــګـوي غاښ
چي هـــر يـــخـــزڼی مار تود شي په اور د پښتا نه
و يړيا به یې هم در کړي که ئې زړه وي ستا په کار
خو سر په هــــر حــــالــــت کي دی په پور د پښتا نه
دروېش ور پسي ټــــول عـــمــــر اخـــسـتی ؤ څراغ
خو چرته یې هم ونه ليد غــمـخـور د پـــښــتـــا نــــه