غزل

يو ته نه يې پر هر چا مي شك پيدا سو

پر دنيا او مافيها مي شك پيدا سو

غل خو نه يې چي په نيمه شپه كي راغلې

د جانان خياله پر تا مي شك پيدا سو

كرۍ شپه شمع بلېږي پتڼ ګرځي

پر لمبه او پر بورا مي شك پيدا سو

هر كلنګ سو د فرهاد په نامه پورته

پر مجنون او پر ليلا مي شك پيدا سو

د جلاد پر باڼو اوښكه راښكاره سوه

پر ازل او انتها مي شك پيدا سو

د ابليس پر ګوتو ستړي تسپې اوړي

پر قسمت او پر قضا مي شك پيدا سو

شيخ په لو ږيره د حق نارې وهلې

د منصور پر مدعا مي شك پيدا سو

نن زاهد له جهاني سره ژړله

پر هر قول او رشتيا مي شك پيدا سو

چي د حسن شور ماشور يې محشر وسو

په كاږه كاته يې كور د مجمر وسو

چي په ذكر يې خلوت بتكده كيږي

د هغه صنم په ياد مي ځګر وسو

چي د زلفو شپې يې خال په غېږ كي واخيست

د فلك په شبستان كي قمر وسو

تبسم يې د غوټيو خوله كړه پټه

د ښكلا هجوم يې كور د آذر وسو

نيم سېراب يې د لاله سينه داغي كړه

د فردوس په خُم كي جام د كوثر وسو

چي په تور يې جهاني دوږخ ته كش كړم

د هغې ميني په اور يې منبر وسو

په وير كي د بېلتون چي په غوغا راسره نه سې

منصوره چي شريك مي په ليلا راسره نه سې

ما پرېږده چي مي اوښكي د تقدير پر لمن څاڅي

تر سترګو دي وارى سم په ژړا راسره نه سې

جانانه زما جنون ته ازل هسي لېونى دى

ملګرى په سفر كي د صحرا راسره نه سې

له سترګو يې بېرېږم هسي نه نظر مو نه كي

په مخ كي د رقيب چي په خندا راسره نه سې

جنونه كه په غاړه كي ګرېوان درته په كار دى

زما شپې د لېونتوب دي چي تنها راسره نه سې

زخمونه پښتانه دي مالګي لپي لپي راوړه

قسمته مروره چي پخلا راسره نه سې

د سترګو اشارو ته د رقيب سترګي څلور دي

ما ستا په تهمت وژني ته رسوا راسره نه سې

نصيب رنځوري شپې د جهاني په نامه كښلي

طبيبه ته بدنامه په دوا راسره نه سې

پناه ته له ناكامه توپانو راوړى يم

ملګرو دې محل ته زلزلو راوړى يم

صياد مي پر زګېروي باندي مين سو توره بخته

قفس ته مي خوږمنو غلبلو راوړى يم

قسمت مي له وزر سره اورونه دي ګنډلي

يارانو دې انګار ته زولنو راوړى يم

يوه شېبه مي پرېږده زنګوم ستړي خوبونه

ساحله تر لمني دي څپو راوړى يم

كلونه لكه اوښكي د ګرېوان پر لوري ولاړل

مرګيه نن دي غېږي ته سلګو راوړى يم

زخمي اوښكي مي نه دي د ناسور له پرهارونو

ديدن ته دي حبيبه بهانو راوړى يم

دا لار مي د بڼو په څوكو نه ده پيدا كړې

جانانه تر منزله دي سجدو راوړى يم

لا ولي مي په لاس كي پېمانې په كاڼو ولې

زاهده دې مقام ته خو توبو راوړى يم

سرابه جهاني دي په دام نه دى كښېوتلى

كوثر ته د نصيب هېرو وعدو راوړى يم

نصيب د تورو شپو مي د دې ښار ليدلى دى

دا رنګ مي په تندي كي د رويبار ليدلى دى

په كومه ژبه وستايم د تورو زلفو څوكي

د خيال په خزانو كي مي ښامار ليدلى دى

ملګرو د خوبونو تعبيرونه به مي څه وي

په صف كي د يارانو مي اغيار ليدلى دى

تر څو په پلوونو پټوې د رقيب سيورى

جانانه ما يې پل پر دغه لار ليدلى دى

لا زما له ستوني ولي د هوس ترانې غواړې

شهباز مي ستا په كلي كي سنګسار ليدلى دى

له هوډه به وانه وړمه زاهده مروره

ما ستا په جنتونو كي انګار ليدلى دى

پر لاس د جهاني دي ولي ستړي كړه فالونه

پر پاڼه د ازل مي قسمت خوار ليدلى دى

د ويښو شپو زړه كي لمبې تېرېږي

يا د يادونو قافلې تېرېږي

بوډۍ ځواني مي په نظر نه ورځي

ښكلي په وار جوپې جوپې تېرېږي

باده د خداى دپاره تم سه دلته

تر پلو لاندي پښتنې تېرېږي

ورو ورو د اوښكو په ګامونو راځه

ستا د خيالونو جنازې تېرېږي

مرګه ظالمه چي نظر مي نه كې

څو ښكلي شپې لكه شېبې تېرېږي

د افلاطون هنره تښتې ولي

د لېونيو زولنې تېرېږي

شيخه غوږونه دي كاڼه ګرځوه

د مطرب ګوتو كي نغمې تېرېږي

زاهده سر تر نوكه سترګي سولې

د ښكليو نجونو سلسلې تېرېږي

جهاني بيا كله توبې ماتوو

زلمي كلونه لكه شپې تېرېږي

ملګرو ځو به د خمونو لاري بندي سولې

پر تږو شونډو د جامونو لاري بندي سولې

فرهاده اوس به د شېريني مزل چېرته وهې

پر كلنګونو دي د غرونو لاري بندي سولې

پر خزانه د ښامارانو پيره ودرېده

راځئ په غلا د ديدنونو لاري بندي سولې

سوږميه اوس د افسانو تخمونه چيري لونې

چي د كيږدۍ د ماښامونو لاري بندي سولې

زلمي به نه شمېري لحظې د انتظار پر ګوتو

چي پر پېزوان د ګودرونو لاري بندي سولې

نور دي درخو په نقابونو كي ځواني تېروي

د آدم خان د ربابونو لاري بندي سولې

د سيتارونو له خالي كوګله ساندي اوري

د ترانو پر شهبازونو لاري بندي سولې

نسيم پرون د پسرلي جنازه وايستله

زموږ په وطن كي د ګلونو لاري بندي سولې

پتنګه بل چيرته سينه پر لمبه وسولوه

زموږ پر ماښام د پانوسونو لاري بندي سولې

سپرليه غېږه كي دي وساته ځولۍ ګلونه

پر دې بېديا د بهارونو لاري بندي سولې

له خزانونو تورېدلى بلبل نه راځي بيا

پر دې چمن د بهارونو لاري بندي سولې

جهاني ستا يې په تندي كي دي زخمونه كښلي

چي پر طبيب د مرهمونو لاري بندي سولې

درد مي له سينې نه بهر چېرته ځي

ستا د تورو سترګو اثر چېرته ځي

زه په خپل اختيار درته راغلى يم

نور له دې زندانه خبر چېرته ځي

ميني ته ولاړ دي جلادان د وخت

ښكلي به پر لور د ګودر چېرته ځي

شيخه ريشتيا وايمه معذور يمه

ډله د شيطان كي كوثر چېرته ځي

خدايه دا سزا د كومي ورځي ده

شپو له پاسه شپې دي سهر چېرته ځي

زه خو يې ګرېوان مخي ته نه وينم

خدايه دا د اوښكو لښكر چېرته ځي

ژوند له حادثو سره پېيلى دى

دلته له ساحله خطر چېرته ځي

څو به جهاني له لاري وګرځې

ستا په نوم ليكلى سفر چېرته ځي

د بڼو پر څوكه ژوند دى پاتېدلاى سم كه نه سم

لكه اوښكه پر باړخو دي رغړېدلاى سم كه نه سم

د سركښي ځوانۍ باز مي په رضا دام ته درلوېږي

پټ په خيال كي دي په زلفو زنګېدلاى سم كه نه سم

د پردۍ نشې مستي ده چي په سترګو كي يې وينئ

شپه لا ځوانه ده يارانو نور چښلاى سم كه نه سم

د اجل قاصد راغلى د ځوانۍ پولي ته پرېووت

وايه بيا دي نرۍ شونډي مچولاى سم كه نه سم

د تقسيم په آينه كي ځان ته ګورمه تا وينم

د تقدير له ځنځيرونو خلاصېدلاى سم كه نه سم

ستا محفل كي شمع نسته زما وزري لمبې غواړي

دا يو څو خاموشي چيغي دلېږلاى سم كه نه سم

چا پرون راته ويله چي شهباز خاورو ته سپارې

د مستۍ په هديره كي نڅېدلاى سم كه نه سم

دوږخي خيالونه مړه سول جنازې يې اوښكي يووړې

څه دي رايه ده زاهده سوځېدلاى سم كه نه سم

د مورچل د پېغور غشو دواړي سترګي را ړندې كړې

پښتنې نور دي پلو ته در كتلاى سم كه نه سم

د ځوانۍ مستي شېبې مي د ديدن سراب الوۍ كړې

په كوڅه كي دي جانانه ښخېدلاى سم كه نه سم

هسكه غاړه د غرور مي د تسليم په توره پرې كړه

جهاني دي اوس قدم ته پرېوتلاى سم كه نه سم

دا ميكده په نڅېدلو ارزي

ساقي دا جام دي په چښلو ارزي

چي لېونتوب ته عقل وتخنوي

دا زولنې په شرنګېدلو ارزي

چي زړه ته خيال د سركو شونډو راوړي

دا شنې پيالې په تشولو ارزي

چي توروي د كوڅې كاڼي شګي

دا سوي چيغي په وهلو ارزي

چي يې كيسې د ميني تخم كري

هغه وزر په سوځېدلو ارزي

د كوه طور د لاري ستړى نكل

جانانه ستا په اورېدلو ارزي

ستا له خوږو خوږو پلمو وګرځم

وعدې دي ټولي په منلو ارزي

ستا په جلوه د سوځېدو په اميد

ژوندون په تمه تېرولو ارزي

چي جنازه مي ستا كوڅې ته دروړي

دا انتظار خو په كولو ارزي

مرګه ايله اوس يې په قدر پوه سوم

دا توري شپې په سپينولو ارزي

چي جهاني د جانان غېږي ته وړي

هسي خوبونه په ليدلو ارزي

د جانان په تور اغيار نيولى ښه يم

ستا محفل كي لكه خار غندلى ښه يم

ما ته مه ښيه نخرې د پاړوګانو

زه د تورو زلفو مار چيچلى ښه يم

د سجدې تمه به نه كوې نمروده

زه خليل يم په انګار سوځلى ښه يم

زما يوسفه سر مي زر ځله در جار سه

په بازار كي خريدار منلى ښه يم

كاڼي مه راته راښكاره لېونتوبه

د دې ښار څخه هوښيار وتلى ښه يم

چي اوبه مي د اغيار په كوثر نه كې

په سراب كي انتظار وژلى ښه يم

زه يې پېژنم رقيب دى طبيب نه دى

مرهم ليري كه پرهار خوړلى ښه يم

د بدمستو له مستيه مي زړه شين دى

انجمن كي دي خمار وهلى ښه يم

جهاني ته لاري مه ګوره د تېښتي

زه د حق په نوم پر دار ختلى ښه يم

جانانه زړه مي ستا كوڅې ته له در تلو صبر سو

ستا په انګړ كي مي تندى له لګېدو صبر سو

زما له زلميو ورځو ولي كساتونه اخلې

بوډى زاهد په سپينه ږيره له توبو صبر سو

چي دي محفل كي له پانوسه لمبې وشړلې

پتنګ تياره كفن كوي له سوځېدو صبر سو

چي جنازه دي د مطرب له كوره پورته كړله

شهباز نرى فرياد كوي له شرنګېدو صبر سو

اوس مي د ښار په دروازو كي كاڼي نه پېژني

عقله راځه چي لېونتوب له زولنو صبر سو

نور به مي سيورى د رقيب توري ته نه وي ولاړ

كيسه مي هېره كه زما نكل دي له شپو صبر سو

زه دي له ښاره جهاني رنګه راووتلم

ستا په مالت كي مي آواز له خپرېدو صبر سو

چي ګوندۍ ته مي راغلى د غرور دى

دا فلك لكه چي زما سره تربور دى

چي سجده يې د غرور له زور تښتي

نن له هسكه ګدايي كوي مجبور دى

څه لمبې لمبې نارې وهې آسمانه

دا وطن چي پيدا سوى دى تنور دى

دلته هره زولانه كي مجنون اوسي

هر آواز چي در رسيږي د منصور دى

يا د دار له سره چيغي پورته كيږي

يا موسى پر كنګره د كوه طور دى

خوني نه يم پښه نيولى چي را نه سې

دا مي لاس د خپل قاتل په وينو سور دى

ستا د توري تر سايې لاندي زمرى سو

رقيب كله دونه نر دونه باتور دى

د رقيب كوثر مي ليري كه له مخي

د رويبار په خوله انګار راته منظور دى

عزراييله لاس دي جار سم مهلت راكه

د رقيب زكندن وينمه ضرور دى

په تسل مي علاج نه كيږي يارانو

چي طبيب مي له كتو څخه معذور دى

جهاني له يوه غشي فرياد نه كړي

دلته هر زخم چي اړوې ناسور دى

يوه لحظه دي مخ ته ودرېدم خداى په امان

پردېسو هيلو ته مي وژړېدم خداى په امان

زه لكه اوښكه بيا مي تمه د راتللو نسته

پر ښايسته باړخو دي ورغړېدم خداى په امان

كه مي غرور كه مي ځواني وه نذرانه مي كړله

پښو ته دي ولوېدلم و رژېدم خداى په امان

ستا د شغلې بلاګردان سوم د پتنګ په رسم

تر سر دي وګرځېدم وتپېدم خداى په امان

ستا د نامه مينه مي وكرل د مرګ تر پولو

د دار په پړي درته ونڅېدم خداى په امان

پر سر مي بلي كړې لمبې چي لاري وركي نه كم

چېرته پردي ولات كي وسوځېدم خداى په امان

زه د ګلونو په بستر كي نصيب نه منلم

لكه شبنم درڅخه وغورځېدم خداى په امان

پوه سوم چي نوري مي د پلونو نخښي پاته نه دي

زه لكه سيورى دلته وهستېدم خداى په امان

بيا به مي نوم د چا ماشوم خوبونه نه زنګوي

لكه كيسه له ياده ووتلم خداى په امان

نور جهاني ستا د محفل د يادولو نه دى

يوې برېښنا په شاني وځلېدم خداى په امان

خالي دي ميكدې نه سي چي زه بيرته راځم

خماري دي پيالې نه سي چي زه بيرته راځم

يوسف مي د خوبونو د تعبير پر لارو ورك دى

رڼا ورځي دي شپې نه سي چي زه بيرته راځم

لښكر د رقيبانو مي په سترګو دى ليدلى

كوڅې دي هديرې نه سي چي زه بيرته راځم

قاصد راته ويله چي زما مينه دي پردۍ كړه

پښېماني دي وعدې نه سي چي زه بيرته راځم

وعده مي په سكروټو كي منزل ته رسېده وه

دا سرې لمبې سړې نه سي چي زه بيرته راځم

قسمت مي وزرونه ستا محفل كي دي سوځلي

دا شمعي دي تيارې نه سي چي زه بيرته راځم

جنون مي ستا په كلي كي باران د كاڼو غواړي

خالي درنه كوڅې نه سي چي زه بيرته راځم

جانانه ستا په سترګو لنډوم دا توري لاري

تياره درنه ډېوې نه سي چي زه بيرته راځم

پر سر درسره ځمه چي تنها مي خوشي نه كې

رواني قافلې نه سي چي زه بيرته راځم

ازل او جهاني دى لېونتوب سره منلى

بېغمه زولنې نه سي چي زه بيرته راځم

خمار مي نه ماتېږي شرابونه بېګانه دي

ساقي راته اشنا دى خو جامونه بېګانه دي

پښېمانه درته نه يم بد ګومانه راته نه سې

جنونه ته مي خپل يې ځنځيرونه بېګانه دي

سجدې ته يې د يار كوڅې ته نه يمه بللى

پردى قاصد راغلى پېغامونه بېګانه دي

پتنګ په دې محفل كي وزر نه سي خپرولاى

لمبې پكښي سړيږي پانوسونه بېګانه دي

دې ښار كي ربابونه د سنګسار په غېږ كي غواړه

نغمې ګوتي كي ژاړي شهبازونه بېګانه دي

لښكر د غمازانو دي له كومه رابللى

جانانه ستا په كلي كي مي پلونه بېګانه دي

چي زما د لېونو چيغو جواب ورسره نسته

يا زه يم بدل سوى يا دا غرونه بېګانه دي

غرور مي له ناكامه تش آسمان ته كچكول نيسي

ازل خو داسي نه و قسمتونه بېګانه دي

ستا دم د مسيحا دى زه منكر ور باندي نه يم

طبيبه لاس دي جار سم پرهارونه بېګانه دي

سجدې د جهاني پر تندي مه غواړه زاهده

په دې سركښه ښار كي محرابونه بېګانه دي

خوب مي ليدلى دى سبا رقيبان كډه كوي

زما د جانان د كوڅې ټول غمازان كډه كوي

سترګو ته راغله جل وهلي مېلمانه خيالونه

د پښتنو اوښكي د زوره ګرېوان كډه كوي

يا دي قسمت بدلوم يا به تندى ماتوم

چېرته چي ځم له هغه ښاره خوبان كډه كوي

ګوره چي عقل د جنون جامې په غاړه كړلې

د لېونيو له مستيه رندان كډه كوي

زه پوهېدم چي اسوېلي مي بې اثره نه دي

هغه دى ورو ورو له ساحله توپان كډه كوي

چا خو به چېري د سنګسار خبري كړي نه وي

چي د مكې له ښاره ځغلي شيطان كډه كوي

يارانو راسئ تماشې د رياكارو وكړئ

زموږ له كوڅې نه خرقه پوش زاهدان كډه كوي

قسمته چېري د سكروټو ځنځير وشرنګېدئ

چي مي د حق له چيغو تښتي آسمان كډه كوي

جهاني زېرى مي درباندي رويبار خط راوړى

ستا له سوځلي ګلستانه زاغان كډه كوي

دارو مي د رنځونو مسيحا راته راوړي

خبر چي مي د كلي د اشنا راته راوړي

ازل مي ستا په لاره كي غرور قرباني كړى

سجدې به مي تندي ته خامخا راته راوړي

له سترګو د قاصد مي معلوميږي تعبيرونه

ځولۍ مي د خوبونو نيمه خوا راته راوړي

منصوره ككرۍ مي د قسمت پر لاري رغړي

د حق چيغي له داره هر سبا راته راوړي

آسمان سړي ته ګوري بيا جامې كي ورته جوړي

مجنون يمه ملګرو چي ليلا راته راوړي

يو نور مي په تياره كي دى ليدلى نه پوهيږم

كليم له كوه طوره زېرى ستا راته راوړي

يوسف رنګه په عمر جهاني زندان ته يوسم

دا تور مي په نصيب دى زلېخا راته راوړي

د رقيب سيورى د جانان په آشيانه كي وينم

مرګه تصوير دي د خپل ژوند په آيينه كي وينم

د جنتونو له تصويره دي اورونه څاڅي

د لمبې عكس په نصيب د پروانه كي وينم

ماشوم زړګى مي د دروغو په وعدو غولوې

له هر پېمان سره ماران په خزانه كي وينم

تا له غمازه سره زما پر لېونتوب خندله

زه افلاطون د خپل جنون په زولانه كي وينم

دُرې دي ولي د پرهېز په نامه ستړي كړلې

د قدم نخښي دي په لار د ميخانه كي وينم

د حسن ربه د هنر ګوتي يې غوڅي كړلې

د انځورګر سترګي ړندې په جېلخانه كي وينم

خدايه ټولۍ د بلبلانو چېري وكوچېدې

د زاغ منګولي د غوټۍ په ګرېوانه كي وينم

هغه دي بيا يې له كوڅو څخه رندان وايستل

پير مغان سر پر زنګون په خُمخانه كي وينم

د جهاني پردېسو هيلو قصاصېږئ ولي

لستوڼى خپل دى تېغ په لاس د بېګانه كي وينم

زما د سوي كور نكلونه چي راځي پرېږده چي راسي

د قاصد په خوله اورونه چي راځي پرېږده چي راسي

بتخانې به نسكورېږي خليل نه سي ستنېدلاى

د نمرود ياغي اورونه چي راځي پرېږده چي راسي

زه او ته شينكى آسمانه ازل ډېر يو ازمېيلي

ستا د لوري توپانونه چي راځي پرېږده چي راسي

له فرياده بېګانه دي دا سينې دا پرهارونه

رقيبان كاري زخمونه چي راځي پرېږده چي راسي

دې وطن كي له نسيمه د ګلونو بستر هېر دى

د خزان وحشي بادونه چي راځي پرېږده چي راسي

له توپانه دي لړزېږي په حرم كي محلونه

كنډوالو ته سېلاوونه چي راځي پرېږده چي راسي

له پېړيو انتظار دي هديرې او لحدونه

غمازان او تور پوځونه چي راځي پرېږده چي راسي

نن به بيا امتحان اخلي زمانه په زړه سنګينه

د سكروټو بارانونه چي راځي پرېږده چي راسي

دا وطن د منصور نه دى په رضا چي دار ته خيژي

جلادان تېره تېغونه چي راځي پرېږده چي راسي

دې خُتن كي به يارانو قافلې تللې د مشكو

د باروتو كاروانونه چي راځي پرېږده چي راسي

جهاني چي ترانو دي مستوله پايكوبونه

نن د وينو غزلونه چي راځي پرېږده چي راسي

زه د لېونتوب او زولنو د ښاره و وتم

نه يمه منصور د غرغړو د ښاره و وتم

څوك مي په جونګړه كي بې سوره نغمه نه اوري

ما ته سوه شپېلۍ د ترانو د ښاره و وتم

نن به مي رقيب د تومتونو ځولۍ چېري وړي

زه د ګودرونو او بنګړو د ښاره و وتم

ما ته د سفر د سختو لارو توښې مه ګوره

اوښكه غوندي ولاړم د لېمو د ښاره و وتم

زما د پلونو نښي د اغزو له څنګه مه څاره

بوى رنګه پردى سوم د غونچو د ښاره و وتم

نور مي د خيالونو د ټالونو غېږ ته مه بوله

نكل ومه هېر سومه د شپو د ښاره و وتم

ځه د توپانونو بېړۍ ځه خداى دي ملګرى سه

پرې مي ږده ساحل ته د څپو د ښاره و وتم

برخه د جنون مي د قسمت په كور كي خواره وه

مينه د فرهاد ومه د غرو د ښاره و وتم

نوري جهاني ته د پانوس خبري مه كوه

نه ومه پتڼ چي د لمبو د ښاره و وتم

ساقي تشو جامونو ته راځې كه نه راځې

خمارو قسمتونو ته راځې كه نه راځې

شېرينه بهانه ده وعدې ټولي ازلي دي

فرهاده كلنګونو ته راځې كه نه راځې

اغزي دي د تڼاكو رنګولو ته راوزي

مجنونه دې دښتونو ته راځې كه نه راځې

پرون دي پر اوږو باندي خرقه نه ټينګېدله

زاهده نن خُمونو ته راځې كه نه راځې

شګون د بېلتانه دى تيارې وينمه په خوب كي

يوسفه تعبيرونو ته راځې كه نه راځې

پښتو مي له كچكوله سره نه سي ګرځېدلاى

طبيبه پرهارونو ته راځې كه نه راځې

منمه چي ځواني مي په خيرات منظوره نه سوه

رويباره جوابونو ته راځې كه نه راځې

د عقل زنارونه مي تسبيح كړې د شېخانو

جنونه ځنځيرونو ته راځې كه نه راځې

يوازي جهاني د حق په نوم غرغړه كيږي

منصوره سنګسارونو ته راځې كه نه راځې

شمع مړه سوه شپه تياره خونه سوه توره

ولي نه وزې پتنګه له دې كوره

قلندر غوندي مي تور په ژړا سپين كړل

د ميرا احوال رانه غى له لاهوره

ما په بيه د جنون دى رانيولى

ته مي څنګه بېروې له هغه توره

تر چارچوبه مي سجدې ورپسي ور وړې

لا هنوز وتلى نه يم له پېغوره

له محفله مي ګيله نسته يارانو

له آسمانه مي كاسه راځي نسكوره

سپيني شپې مي د مزار له ډېوې ښكاري

مرګه ولي نه شرمېږې زما له ګوره

لا زګېروى د جهاني اورېدل كيږي

د خوږمنو مېنه ونه ګڼې توره

علاج د تورو شپو ته مي سبا كله راځې

زخمونه مي ناسور سول مسيحا كله راځې

پر لار د انتظار مي دي لېمه درته فرش كړي

رويباره جوابونو لره بيا كله راځې

په تمه د ديدن مي سپيني ورځي كړلې توري

ړندې مي سولې سترګي په ژړا كله راځې

په نوم دي د تورو مخو غمازانو مركې دي

جرګو ته د خيالونو مي ريشتيا كله راځې

د وصل په وعده دي اوبوم تږي كلونه

د عمر مسافره پر دې خوا كله راځې

د توري تيارې ستوني ته وروستۍ لمبې څڅيږي

د ميني امتحان لره بورا كله راځې

د حق چيغي دي ولي دي په ستوني كي نيولي

منصوره غرغړې سوې نيمه خوا كله راځې

غرور د جهاني مي نذرانه دى درته ايښى

نصيبه پر دې لاره به پخلا كله راځې

ماتم دى په دې ښار كي جنازې دي چي راځي

خالقه ورځي څه سوې توري شپې دي چي راځي

دا كاڼي د غضب يوازي زموږ پر كلي اوري

انصاف څه سو آسمانه زلزلې دي چي راځي

د اور د پاسه اور دى سره ورك نه سو جانانه

دا لومي د شيطان دي وسوسې دي چي راځي

پر څه دي سترګي سرې دي ساحل نه دى لا راغلى

لږ صبر سه توپانه لا څپې دي چي راځي

بلبلو باندي اوري آفتونه لكه غشي

پاتا د ترانو ده غلبلې دي چي راځي

سفر دى بدل سوى منزلونه نا اشنا دي

پر تورو رباتونو قافلې دي چي راځي

محفل به رنګين نه كي دا سوځلي وزرونه

د شمعي جنازې ته پروانې دي چي راځي

د عقل بندېوانو د حساب كړۍ ماتېږي

جنون مو مبارك سه زولنې دي چي راځي

د حق د لېونيو نندارې ته ځي وګړي

منصور ميدان ته بيايي غرغړې دي چي راځي

زلمي زلمي كلونه جهاني قبر ته توى سول

د ساندو له كوګله زمزمې دي چي راځي

چي پانوس له سوځېدو سره اشنا دى

دا پتڼ د دې لمبو سره اشنا دى

زما د خيال وزر ته مه ايږده دامونه

دا يوسف له زندانو سره اشنا دى

چېرته بل وطن كي وكره سېلونه

زما كورګى له نړېدو سره اشنا دى

سل فرهاده يې له هر ګړنګه زيږي

دغه غر له كلنګو سره اشنا دى

له جرسه يې راځي ږغ د پېړيو

دا ربات له قافلو سره اشنا دى

زما د صبر لښكر ولي جنګ ته بولې

دا پلټن له ماتېدو سره اشنا دى

له شهبازه يې لا ولي ساندي غواړې

رباب تش له شرنګېدو سره اشنا دى

پكښي نه سړوي رنګ شهيدي ويني

دا انګړ له جنازو سره اشنا دى

د جلاد رحم ته مه اړوه سترګي

هغه تېغ له دې كتو سره اشنا دى

د آرام ساحل ته لار د خضر نسته

سمندر له توپانو سره اشنا دى

جادوګر آسمانه لومي دي كړې نوي

جهاني دي له دانو سره اشنا دى

ساقي پياله مي ډكوه كه نه وي ځم درڅخه

خمار مي مه راويښوه كه نه وي ځم درڅخه

زه سيلاني د جمال نه يم لمبې مه سپموه

وزر مي ژر ټكوروه كه نه وي ځم درڅخه

ما ته ازل ستا په كوڅو كي لېونتوب ليكلى

زولنې مه ايساروه كه نه وي ځم درڅخه

زخمونه ستا د نامه ذكر ته پاللي ښه دي

طبيبان مه راخبروه كه نه وي ځم درڅخه

زه ستا د ميني په تور كله چا نيولى نه وم

رقيبان مه پلمه كوه كه نه وي ځم درڅخه

پښتنه مينه مي له سواله سره نه جوړيږي

غرور مي مه را ماتوه كه نه وي ځم درڅخه

د ژوند سراب تږو مزلونو ته راوړى يمه

مرګيه ځان تياروه كه نه وي ځم درڅخه

زه دي د وصل په خوبونو زنګېدلى ښه يم

دا شپه مي مه سهاروه كه نه وي ځم درڅخه

نن جهاني د رقيبانو په سيالي راغلى

دا ځل مي مه آزاروه كه نه وي ځم درڅخه