نظم
ګيله من اشنا ته
عبدالباري جهانيزړه ته راتېره ګيله منه اشنا
ستا له خوږو خوږو ګيلو وګرځم
ستا له سپېڅلو اسوېليو قربان
ستا له ويرجنو ترانو وګرځم
ستا د "اورونو او وېرونو" بهير
زه سوځولی ژړولی يمه
ستا د تودو ويرجنو چيغو آواز
له درانه خوبه پاڅولی يمه
ته باوري يې چي دا سرې ويني به
نن که سبا وي چېرته رنګ راوړي
د آزادۍ د ناوي لاس به سره کا
د مستۍ بزم به په شرنګ راوړي
ما د هلمند سره د حال په ژبه
کيسې د فتحي د جشنونو کړي
ما يې ليدلي دي ياغي خوبونه
ما سلسلې د تعبيرونو کړي
ته وايې مه غواړئ له ما نه مستي
ژوندی جهان دئ توپانو ځپلی
ستا څخه هېر دي د پايزېب شرنګهار
وحشي لښکرو دي کورګی وهلی
ما له پخوا دا خزاني قافلې
د خپل ژوندون پر منزل واړولې
هېر مي کړل ټوله د ځوانۍ يادونه
هيلي مي هم ټولي ناښادي سولې
زه يو ناکامه نابلده سفر
د پردو غېږي ته راوړی يمه
دلته پوښتنه د دردونو نسته
زه بې درديو ګونګی کړی يمه
زما د احساس په تال کي ورکي نغمې
د دې محفل د اورېدلو نه دي
زما د ګونګۍ ژبي خاموشي چيغي
دلته د چا د پوهېدلو نه دي
دلته يوې ريښتوني کړيکي سره
د تزويرونو جهان وخوځېږي
چا به لا سترګي رپولي نه وي
دلته زرګوني اوښکي وبهېږي
زه يو پردېس يو نااميده شاعر
زما اسوېلي د اورېدلو نه دي
زه د نصيب ښکاري ويشتلی مرغه
نور مي وزر د الوتلو نه دي
زما د خيالونو نړۍ ونړېده
نه جهاني نه يې جهان پاته دئ
زما د آرزو پسرلی ورژېدی
نه يې نسيم نه يې باغوان پاته دئ