ګړوبه کلا

په لويه لار کي د شېلې تر څنګه

ګړوبه کلا د تورو خونو سره

د زمانې د سېلابونو شاهد

د شوړېدلو دېوالونو سره

دا له پخوا څخه هېر سوی کورګی

د ورکو مينو داستانونه لري

دا د مستۍ دا د خمار دنياګۍ

څه ناويلي شان رازونه لري

د پيمانې د څنډي مات توکري

د ګناهونو خاطرې يادوي

تياره کونجونه يې د رمز په ژبه

اوس هم سينه کي ولولې پاروي

د دې کلا په هره خونه کي به

سپيني سيني چا لڅي کړي نه وي

د وحشي ميني په بېرحمه حملو

به يې غاښونه پر کښېکښلي نه وي

دلته به هم څه غټو بورو سترګو

د چا له سره عقل وړی نه وي

نازکو ګرمو پستو شونډو به هم

زړه او کوګل ورسوځولی نه وي

د اوښتو را اوښتو زګېروی

د چا احساس لېونی کړی نه وي؟

د لېوني هوس بې صبره پنجو

د چا ګرېوان هم ورڅيرلی نه وي

دلته به هم تاوده پاسته ورنونه

د چا په غېږ کي لوبېدلی نه وي؟

سپوږمۍ به هم په غلي غلي راتلو

د خلکو پټي لڅي کړي نه وي؟

د شهوتي توپان بدمسته څپو

د چا سينه طغياني کړې نه ده؟

د غلا کتني بېرندوکې مينه

يو وار ناڅاپه ياغي سوې نه ده؟

د ځوانۍ بنګ د ساقي سپينو لاسو

له لاري هم څوک اړولي نه دي؟

چا چي خبري د ګناه کولې

دوی په کټ کټ باندي خندلي نه دي؟

پر بيدو شونډو د مچکو چپاو

څوک له خواږه خوبه ايستلي نه دي؟

د خوبه ډکي بېرېدلي سترګي

د هوس غېږي ته ورغلي نه دي؟

د دې کلا له هري ړنګي سره

د چا بېباکه هوسونه ښخ دي

د ويلي سويو سوځېدلو شمعو

په شاهدۍ باندي عشقونه ښخ دي

دې کنډواله کي ګناهونه کېدل

د ثوابونو ځنځيرونه شلېدل

څو د جهانه بې خبرو مستو

د حسن ښار ته تاړاکونه ور وړل

شېله هغسي لا باډاسکي وهي

تندر هغسي لا غړومبېږي ورته

د هېرو سويو لحدونو تر څنګ

لاله هغسي زرغونېږي ورته

خو له کلا څخه نغمې نه راځي

د پټي ميني زمزمې نه راځي