که عطار د خپلو مښکو کا صفت

که عطار د خپلو مښکو کا صفت

په دا څه څو يې روان نه شي نگهت

مشاطه دې د دړېو ارايش کا

ولې درېغه که دناوې وی صورت

که د خره زين د سړي واړه سره زرکړې

خر به اس نه شي په دا زېب و زينت

کوری هم لکه ياقوت هسې ليده شي

جوهري يې خبردار دی په قيمت

د هوښيار چې زيست روزگار شي له نادانو

شېرين عمر پرې تېرېږي په حسرت

په نصيب يې دغه دواړه توکه نه وي

چې هم بخت هم يې د عقل وي نعمت

د خوشال که نه د تن وي، نه دگېډې

و سفله لره ورمشه په حاجت