خپل پردي چې چا لينده په لاس اخيسته

خپل پردي چې چا لينده په لاس اخيسته

هر يوه کړه په ما تشه درسته درسته

چې قضا زما د چا په غشي نه وه

د بادشاه لينده يې هم کړه په ما سسته

چې تعليم يې د سيفې له ما اخيستې

هم هغو زما په بدو سيفې لوسته

په زرگونو راته لاف کړې د يارۍ

په دولت کې يې زما بلا اخيسته

اوس چې ورځې د نکبت راغلې يو نشته

چې زما د پاره ووځي له بابسته

که بادشاه له تخته پرېوځي، نا آشنا شي

بادشاهي ده د دولت په تار آهسته

د نکبت ورځې په مثل د دانو وي

ښايسته سړي وباسي له ښايسته

هنرونه يې عيبونه شي خوشاله!

د سړي چې چار د بخت شي سسته پسته