مهْ كوه زړګېه! د اغزو ډكه دا لاره ده

ځه چي په صلا د وخت په بله خوا قدم واخلو

مهْ منه چي نه منې ، زما خبره مهْ منه

ځه چي چرته ، تهْ غواړې په هغه خوا قدم وا خلو

تا به هر وخت ويْل په وياړ سره دا

چي وي د حورو خواښې مور د شهيد

ستا د رضوان په باب كي دا رايه وه

چي پېره دار دآ بس پر كور د شهيد

خو ماته خپلي ادې دا را ښوول

چي زويه تل اوسه د زور ملګرآ

چي د هېواد په سره لمن لګېږي

د هغه مست ژبغړاند اور ملګرآ

ما د هغې خبره و منله

او ستا بچَآ ستا په خبرو تېر ووت

ما ته د ګټي لار معلومه شوله

ستا لېونَآ ستا په خبرو تېر ووت

زهْ شوم زردار د خپل عمل په سبب

هغه تباه شو، هغه سر وبايلوو

ما جنتي ماڼۍ كړې ځان له جوړي

هغه د خپل ژوندون كوثر وبايلوو

د عشرتونو دا روښانه لمر به

خداى خبر اوس پر كوم اّسمان ځلېدئ

زما د تن په تـكو سرو وينو به

ګوره چي نن د چا څراغ بلېدئ

ورځه ورځه، ځان له بل ځاى وګوره

زهْ دي سايې ته د محل نهْ پرېږدم

تهْ خو له ما غواړې او بهْ او ډوډۍ

زهْ د خپل كور مخته ستا پل نهْ پرېږدم