مه وای هسې کلي چې د چرگو کولمې خورينه

مه وای هسې کلي چې د چرگو کولمې خورينه

شل خمبې په کور کې ، د نېستۍ له غمه مرينه

بل فکر يې هېر دی، خو په غم د زر و پول دي

نر، ښځې يې واړه خو ټنگې، ټنگې لرينه

ډېر يې ملکان دي، په کې ښه ملک هغهدی

هر چې بې ننگي کا، د چا بډې رشوت خورينه

کښېنې په مسجد کې د سودونو کاخبرې

يا دخور، دلور د ولورونو ويل کړينه

لس کالونه تېر کاپه يوه جامه خيرنه

کوز وجود برمنډ، په سر څېره کېږدي زرينه

خاندي، پروا نه کا، شرم نه لري د تېښتې

ډېرې بې شرميې د ژوندون د پاره وينه

جنگ لره چې ورشي، نور څه هيڅ نه کا بې تېښتې

جوړ جاړ وسله تښتي، سکه ورور ته نه درينه

هيچېرې د شولو د سړي برکت نه وي

شل شي، شول شي، شوم شي، چې همېش شولې کرينه

نوم د ودانيې ويران ښهر دی خوشاله

لا ترې ويران مه شه، ورځ په ورځ ده کهترينه