مسافر خوب

برايي مي خوب ليدى چي مخ پر ښار ځم

له پردۍ مېني پر لور د كندهار ځم

په تندي كي مي سجدې ورته ساتلي

په زيارت مي د مسجد د مور او پلار ځم

د زاغانو جنازې له باغه وزي

شين طوطي رنګه چمن ته په چيغار ځم

پروانه يم پر زخمي ګلونو ګرځم

په لېمو د رقيبانو لكه خار ځم

د ازل وعده مي وړي د نصيب كور ته

په اغزيو كي ور لغړم پر انګار ځم

د رنځورو كنډوالو اسوېلي اورم

طبيب نه يم تش كتو ته د پرهار ځم

له زرينو پنجرو مي وزر خلاص كړ

سوځېدلي ګلستان ته په اختيار ځم

لا نسكوري بنګلې په ساندو ژاړي

لا تپوس ته د زخمونو د بيمار ځم

له شهيدي ويني څاڅي له بګړيو

لا د مرګ د قافلو سره پر لار ځم

لا يتيمو ګرېوانو ته اوښكي ګوري

لا زلميو هديرو ته په كوكار ځم

لا زګېروى دى د قبرونو د جنډيو

لا د اوښكو د جرګو سره رويبار ځم

نن له مځكي او آسمانه ګيله من يم

چي د مستو ځوانيمرګو تر مزار ځم

نور تر مرګه مرور يمه آسمانه

چي له جوره دي پاتا ته د دلدار ځم

جهاني لېونى مه بولئ يارانو

چي د يار كوڅې ته ځمه نو هوښيار ځم