وياړ

څومره شېريني دي د جنګ د ميدانونو كيسې

څومره آسان دي د شاباس او آفرين ږغونه

څومره خوږې دي د مېړونو د مردۍ خبري

د اتلانو د سرونو د بازار نكلونه

څه پر غوږونو ښې لګيږي پخوانۍ سندري

د مستو پېغلو په اتڼ كي د زمرو نومونه

په څه غرور د شهيدانو تر مزاره ورځي

د ښايستو نجونو ټولۍ ګېډۍ ګېډۍ ګلونه

خو چا پوښتنه له شهيده د زخمونو كړې؟

چا له اتل سره خواله د پرهارونو كړې؟

چا يې د مرګ پر پوله سترګو ته يو ځل كتلي؟

چا يې په سترګو كي كيسه د ارمانو ليدلې؟

چا د شهيد د بوري مور سوى كوګل كتلى؟

چا د ښايستې سرتوري كونډي وران اوربل كتلى؟

چا په سينه كي د مرګي د ګولۍ زور ليدلى؟

چا د زرګونو ارمانو سوځلى كور كتلى؟

چي زولنو او ځنځيرونو ته نظمونه ليكي

هغه شاعر د سياه چالونو سړې شپې ليدلي؟

د لړمانو په كاله كي يې خوبونه كړي؟

وچو هډو يې د نېښونو سلسلې څكلي؟

د هوښيارانو دا يوه خبر مي نه هېرېږي

"مځكه هغه سوځي چي اور ورباندي ولګېږي"