غزل
په تازه عاشقي مهر کوه مهر
خوشحال خان خټکپه تازه عاشقي مهر کوه مهر
چې اشنا شو نور که مهر کړې که قهر
که د زهرو پياله وي خو ستا له لاسه
تر عسلو به لا ښه وي هغه زهر
چې له لويو، له هلکو جفا اورم
مگر دود د وفا نشته ستا په شهر
په عالم کړې بلا ستا سترگو نزولې
څوک به څه لره تهمت وايي په دهر
زه هاله د عافيت ناوې قبول کړم
چې مې خپله تمنا ورکړه په مهر
د وصال ورځې هلکې تر گړۍ دي
بې ليدلو مياشتې کال شوې گړۍ پهر
د ديدن تږی بې حده تلوار کاندي
گوره کله به خړوب شي ستا په نهر
خوار خوشال يې لکه خس هسې لاهو کړ
چې د عشق سېلاب راوخوت لهر لهر