پر اوږو د زړه مې ناستې خوا په خوا دي

د عدن دوې ملایېکې سترګې ستا دي

د دې دوو اصلونو سیوري سیوري سیوري

دا چې زاڼې په آسمان کې په هوا دي

د ښکلا په عرفات کې ما موندلې

ورکې شوې له آدم او له حوا دي

د سپوږمۍ د شپې بلبلې دي ور جار شم

دا چې ماته په نغمو او په دعا دي

د سپوږمۍ په شپه یې ورو، ورو غړپومه

دوې پیالې یې راته ډکې له سوما دي

اوس یې زه مرید یم دوی مې دي پیرانې

مریدانې د خوشال د مولنا دي

دا چې ماته یې راکړې ملنګي ده

د پاچا خواخوږي ولې وارخطا دي

د کاروان د سرودونو ارواګانې

دوې سندرې د یوې ورکې اوِستا دي

۲۶ سرطان ۱۳۹۸ کابل