پر ما میَنه شوه د خیال ښاپېرۍ وا عالمه

ویې نمانځلم په دویمه ځوانۍ وا عالمه

میناتوري مې د زړګي پر پاڼه نوې کوي

په کې نغمه یې مجسمه نرۍ وا عالمه

ګلپاڼې ستا یې راته توري د شعر وا ګلابه

ماته یې راکړه د نرګسو نړۍ وا عالمه

راته را ویښ یې کړل دانه دانه ماشوم خوبونه

راته موسکي یې کړل ګړۍ په ګړۍ وا عالمه

د سپوږمۍ شپه ده د سوما د ګلو جشن ته ځو

را سره مل ده د غزل روهېلۍ وا عالمه

رنګ و خوشبو یې سره ګډ، وایي نغمې پې لیکه

راته یې ډکې د باران شیشه ګۍ وا عالمه

کړمه کاروان یې د شعرونو د زرغون سمندر

له سُر و تال یې راته جوړه بېړۍ وا عالمه

۲۹ سرطان ۱۳۹۸ کابل