شکرې

شکرې

نخترہ

ځانګې د ځوانۍ نشہ کښې

صبا بہ ځې لہ سرہ

شغا دہ

د اوړی پہ غرمہ کښې

دا زما د ملک ښکلا دہ

یارہ

مالہ بنګړی راوړہ چې

واپس راځې لہ ښارہ

بارانہ

پہ شړق باندې ورېږہ چې

نن پاتې شې جانانہ

مرمہ

یار مې خبر نہ شو

ډک زړګے ګور تہ وړمہ

مرګہ

وېرہ د بېلتون دہ ګنی

نۂ مې سوزی سترګہ

اقرار یم

ھرہ سزا راکہ ستا

د مینې ګناہ ګار یم

کاغې

مۂ نارې وھہ پہ بلۍ

دروغ وائې مردارې

تورتمہ

سترګې پټومہ د جانان

دیدن لہ ځمہ

لاسونہ

سرۂ کہ پہ نکریزو

د اختر مېلې لہ ځونہ

اورہ

یو ځل مې ستی کہ

نور مې پاتې نۂ شو زورہ

غمہ

راکړے یې جانان مالہ

قربان قربان دې شمہ

بې بندہ

خداې دې ھیڅوک نۂ کړی

لکہ زۂ شومہ پہ ژوندہ

نۂ ځی

یار د ماشوم والی خوی

کلہ بہ پہ څۂ ځی

ښہ شوہ

سکوټ جواب دې راکۂ

دائمی تبہ مې خورہ شوہ

جانانہ

مرګ تہ دې نیزدې کړم

لاس دې واخستل لہ مانہ

درد دے

ساتلے مې سمبال دے چې

راکړے یار بې درد دے

تورې

چاتہ بہ ښکارېږې تورہ

زما د سپوږمۍ خورې

قسم دے

غم کہ مې پہ زړۂ دے

ھغہ غم مې د صنم دے

ژاړی

زړۂ نادان مې ھر وختې

دیدن د جانان غواړی

پلاره

زۀ مېلمنه ستا د کور

د څو ورځو د پاره

مورې

سر راله چونټي کړه

دواړه سرګې مې کړه تورې

خورې

زما په غم شريکې

زړۀ کښې سړيکې مې څۀ نورې

وروره

ساتم به ستا شمله هسکه

پاکه لۀ پېغوره

ژاړه

تۀ چې پرې مئين وې زړۀ

ستا له چمه لا ړه

بيلتونه

مۀ راکؤه نور په زړۀ

ژور ژور زخمونه

مرګه

نه لۀ چا شرمېګې

نه دې سوزي لۀ چا سترګه

اوښکې

توې مې په جولو کړې

د بې قدره يار په مخکښې

چالاکې

اوښکو نه خالي نۀ شوې

زما سترګې نمناکې

ارمان دے

څۀ به وکړم زۀ چې

کم همته مې جانان دے

جانانه

ورک دې هغه ژوندشي

کۀ پېړۍ شي بې لۀ تانه

يار مې

کله به خلاصيږي

دعمرونو انتظار مې

ځمه

ځم د اشنا کلي ته

تازه زخم راوړمه

ياده

اشنا مې ده ساتلې

د زړګي دُنيا اباده

کونترې

راوړه د آشنا خبر

ټپ وهه وزرې

ويښ يم

څنګه به اودۀ شم

چې دعشق په بلا پيښ يم

ماښام دے

رااوخېژه سپوږمۍ په غر

خالي خالي دې بام ډے

فصلونه

موسم چې د سپرلي راشي

تازه مې شي زخمونه

قلم دے

ليکلے دمئين نصيب کښې

خدايه څوره غم دے

اباسيينه

ستا به څۀ چپې وي